نگاتیوهای سپید

sabrian — Sat, 07 Nov 2009 13:16:48 GMT

چهره ها و خبرها

صبریان

حامد بهداد

به جمع بازیگران فیلم سینمایی «لطفا مزاحم نشوید»، به کارگردانی «محسن عبدالوهاب» پیوست. این فیلم شامل چهار قصه است که در شهر تهران می گذرد. قصه ها از صبح زود آغاز می شوند و شب هنگام، به پایان می رسند. «لطفا مزاحم نشوید» در گونه سینمای اجتماعی و درباره موضوع های مربوط به جوانان است. باران کوثری، حسن پورشیرازی، سیامک صفری، افشین هاشمی، مزدک میرعابدینی، خسرو احمدی و مجید بهرامی، از دیگر بازیگران این فیلم هستند.

حدیث فولادوند

در فیلم «ماهرخ»، به کارگردانی «حمیدرضا حافظی»، ایفای نقش خواهد کرد. این فیلم هفته گذشته پس از انتخاب لوکیشن ها، کلید خورد. بهزاد خداویسی، شهرزاد عبدالمجید، فریده دریامج و ملیکا ناظری، از دیگر بازیگران «ماهرخ» هستند. این فیلم روایت زندگی دختربچه ای است که باید پذیرای نامادری اش در خانه باشد.

محمدرضا فروتن

به زودی بازی در فیلم سینمایی «دموکراسی تو روز روشن» به کارگردانی علی عطشانی را آغاز می کند. این فیلم قرار بود هم زمان با میلاد امام رضا(ع) جلوی دوربین رود. «دموکراسی تو روز روشن» زندگی یکی از فرماندهان جنگ را روایت می کند که در شرایط زندگی عادی، به کما می رود و در برزخ اتفاق هایی برایش می افتد. نیوشا ضیغمی، فخرالدین صدیق شریف، محمدرضا شریفی نیا، نیکی کریمی، نیما شاهرخ شاهی، ارژنگ امیرفضلی، مهران رجبی، علی دهکردی، قاسم زارع و محمدرضا گلزار، از دیگر بازیگران «دموکراسی تو روز روشن» هستند.

شهاب حسینی

در جشنواره فیلم فجر امسال با فیلم «سایه وحشت»، به کارگردانی «عماد اسدی» حضور خواهد داشت. این فیلم آماده نمایش شده است و درامی پرتعلیق می باشد که درگونه وحشت ساخته شده است. شیلا خداداد و ماه چهره خلیلی، از دیگر بازیگرانی هستند که در این فیلم ایفای نقش دارند.

لیلا حاتمی

در جدیدترین اثر «داریوش مهرجویی» با عنوان «آسمان محبوب»، ایفای نقش خواهد کرد. این فیلم که اثری متفاوت در کارنامه مهرجویی به شمار می رود، در مشهد اردهال جلوی دوربین می رود. علی مصفا، همایون ارشادی و فریده سپاه منصور از دیگر بازیگرانی هستند که تاکنون، حضورشان در این فیلم قطعی شده است. علی مصفا و لیلا حاتمی که نخستین بار سال ۷۵ در فیلم «لیلا» با هم بازی کرده بودند، اینک پس از ۱۳ سال برای بار دوم، مقابل دوربین مهرجویی می روند. «همایون ارشادی» هم پیش از این در فیلم سینمایی «درخت گلابی»، با مهرجویی همکاری داشته است. مهرجویی امسال با جدیدترین اثرش با عنوان «تهران در جست وجوی زیبایی»، که درباره تهران است ،در جشنواره فیلم فجر حضور خواهد داشت. لیلا حاتمی به تازگی بازی در فیلم «چهل سالگی» علیرضا رئیسیان را به پایان رسانده است.

افسانه بایگان

بازی در فیلم سینمایی «آدمکش»، به کارگردانی رضا کریمی را به پایان رساند. این فیلم که در جشنواره فجر امسال به روی پرده می رود، مضمونی اجتماعی دارد و یک درام روانشناختی است. بهرام رادان، مهتاب کرامتی، حامد بهداد، لیلا اوتادی، قطب الدین صادقی، شهرزاد کمال زاده، سیامک صفری و علی اصغر طبسی، از دیگر بازیگران «آدمکش» هستند.

اصغر همت

بازی در فیلم سینمایی «بی خوابی»، به کارگردانی «محمدجعفر باقری نیا» را به پایان رساند. این فیلم هم اکنون مرحله تدوین را پیش رو دارد. «بی خوابی» که مضمونی اجتماعی دارد، برای نمایش در جشنواره فیلم فجر آماده می شود. کیهان ملکی، آشا محرابی، مهرخ افضلی و امیررضا وزیری از جمله بازیگران این فیلم هستند.

الهام حمیدی

بازی در فیلم «سه درجه تب» به کارگردانی حمیدرضا صلاحمند را به پایان رساند. پیش از این قرار بود «سه درجه تب» را، منوچهر هادی بسازد. رضا عطاران، شهره لرستانی، علی صادقی، امیرعلی دانایی، سیروس گرجستانی و حسین عابدینی از دیگر بازیگران «سه درجه تب» هستند.

حسام نواب صفوی

به زودی در فیلم سینمایی «عروسک»، به کارگردانی «ابراهیم وحیدزاده» ایفای نقش می کند. این فیلم مضمونی کمدی دارد. لیلا اوتادی، علیرضا خمسه، بهنوش بختیاری، ثریا قاسمی، سیروس ابراهیم زاده، اسماعیل خلج و آتش تقی پور، از دیگر بازیگران این فیلم هستند. داستان «عروسک» درباره زنی است که برای یافتن کار به دفتری می رود. اما حضور او در آن دفتر سرنوشت عجیبی را برایش رقم می زند.

پژمان بازغی

با فیلم سینمایی «فاصله» به کارگردانی «کامران قدکچیان»، میهمان سینما می شود. این فیلم، داستانی اجتماعی درباره روابط یک زوج جوان دارد. فرامرز قریبیان، الناز شاکردوست، کتانه افشارنژاد و باران زمانی، در «فاصله» ایفای نقش کرده اند. کامران قدکچیان ساخت فیلم های سینمایی «سوغات فرنگ»، «آواز تهران»، «زخمی»، «بهشت پنهان»، «دیوانه وار» و «گردباد» را در کارنامه دارد.

باران کوثری

به زودی با فیلم «حیران» به کارگردانی شالیزه عارف پور به سینما می آید. این فیلم داستان دختری روستایی را روایت می کند که پس از آشنایی با یک جوان افغانی ،با وجود مخالفت خانواده اش با او ازدواج می کند. زنده یاد خسرو شکیبایی، فرهاد اصلانی، ژاله صامتی و مهرداد صدیقیان، از دیگر بازیگران «حیران» هستند.

جورج کلونی:سرم خیلی شلوغ است

sabrian — Sat, 07 Nov 2009 13:10:20 GMT

مترجم -احمد صبریان

«جورج کلونی» بازیگر صاحب نام و مشهور سینمای هالیوود، این روزها با فیلم «آقای فاکس شگفت انگیز»، میهمان پرده سینماهای جهان است. وی به تازگی در افتتاحیه جشنواره لندن درباره سه فیلم خود و چهره پیرش در بیشتر فیلم های اخیرش سخن گفته است. به نوشته دیلی تلگراف این بازیگر ۴۸ ساله هالیوود، برخلاف بسیاری از ستاره های سینمای جهان، که بیشتر به سبب چهره شان به شهرت رسیده اند و از سخن گفتن درباره پیری و پا به سن گذاشتن شان ابا دارند، در کمال خونسردی می گوید: «این که پیر شدنم را بر پرده سینما می بینم، برایم جذاب و جالب است. به همین سبب به تازگی هیچ گاه در فیلم هایم گریم نمی کنم.

این موضوع ناخودآگاه به من خاطرنشان می کند که دارم پیر می شوم.» کلونی که بیشتر تماشاگران و منتقدان وی را، «کری گرانت قرن بیست و یکم» خطاب می کنند، در کمال تعجب اظهار می دارد: «من برخلاف همکاران هم سن و سال خودم، چندان با بازیگران جوان کنار نمی آیم و با آن ها کار نمی کنم. چون بیش از حد پرتوقع هستند. دوست دارم با بازیگران بزرگ تر یا هم سن خودم، هم بازی باشم. شاید به همین خاطر است که بیشتر منتقدان و تماشاگران گمان می کنند که سن من، بیش تر از آن چیزی است که روی پرده سینما می بینند.» جورج کلونی با صراحت تاکید می کند: «من با پیر شدن مشکلی ندارم زیرا فکر می کنم از گزینه دیگر، یعنی «مرگ» بهتر است.» وی به تازگی بازی در یک پویانمایی، به کارگردانی «ولس اندرسون» را به پایان رسانده است. در این فیلم -آقای فاکس شگفت انگیز- وی به جای شخصیت اصلی فیلم صحبت می کند. کلونی دو فیلم دیگر یعنی درام کمدی-رمانتیک «درهوا» و کمدی سیاه «مردانی که به بزها خیره می شوند»، را آماده نمایش دارد. وی در حالی که خنده دلنشینی بر لب دارد می گوید: «این روزها سرم خیلی شلوغ است. مدام باید جلوی دوربین باشم. هنوز از بازی در یک فیلم، خلاص نشده ام که باید سراغ فیلم دیگری بروم. آثارم نیز فیلم هایی هستند که به رغم پرکار بودنم، از بازی در آن ها شرمسار نیستم.» کلونی این روزها در ایتالیا در حال بازی در فیلم «آمریکایی» به کارگردانی «آنتون کوربین» است. وی در این فیلم نقش یک قاتل حرفه ای را ایفا می کند و از بازی در آن، بسیار هیجان زده به نظر می رسد. وی درباره فیلم «درهوا» با علاقه و هیجان صحبت می کند: «نقش من در این فیلم به شخصیت خودم بسیار شباهت و نزدیکی دارد. در این فیلم مدام یک چمدان در دست دارم. اما خوشحالم که توانسته ام از عهده همین کار برآیم. دوست دارم این فیلم را زودتر از دیگر آثاری که آماده نمایش دارم تماشا کنم.» کلونی درباره فیلم «مردانی که به بزها خیره می شوند» می گوید: «فیلم نامه این اثر مدتی در هالیوود و انگلستان در میان تهیه کنندگان دست به دست می گشت. حتی به خاطر برخی مخالفت ها، اصلا قرار نبود ساخته شود. کار در این پروژه برایم دردسرهای زیادی به همراه داشت. اما فضای مفرح آن، تا حدی دشواری کار را برایم آسان ساخته بود.»«جورج کلونی» در شهری کوچک در کنتاکی، متولد شده است. در ۲۱ سالگی به لس آنجلس رفت و از اواسط دهه ۸۰، در فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی به ایفای نقش پرداخت. در این سال ها در فیلم های کمتر دیده شده ای، چون «بازگشت گوجه فرنگی های قاتل» و «گریز لوی ۲: غارتگر» حضور یافت. سرانجام سال ۱۹۹۴ با بازی در نقش شخصیت جذاب اما پرآشوب «داگلاس»، در سریال تلویزیونی «ای ار»، بازیگری محبوب و تبدیل به یک ستاره شد. کلونی بعدها در آثاری چون «خارج از دید»، «میانجی صلح»، «سه پادشاه» و «توفان کامل»، نقش آفرینی کرد. پس از این که شرکت فیلم سازی اش را تاسیس کرد، برای بازی در فیلم «مایکل کلایتون»، نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد شد. کلونی می گوید: «من بازیگر خوش شانسی هستم. چون توانسته ام در فیلم هایی بازی کنم که تماشای آن ها برای مخاطبانم قابل تحمل باشد. من به برخی فیلم هایم افتخار می کنم. فیلم هایی چون «ای برادر! کجایی؟»، «سه پادشاه»، «شب به خیر و موفق باشید» و «مایکل کلایتون». کلونی به عنوان یک بازیگر، ظرفیت انتقادپذیری بالایی دارد. اما دوست ندارد که منتقدان کارهای کنونی اش را، با آثار گذشته اش مقایسه کنند. خودش در این باره با صراحت اظهار می دارد: «دلم می خواهد در سال هایی که می آید، بیشتر روی کارهای متفاوت و آثاری که حرفی برای گفتن دارند، تمرکز کنم دوست دارم از امروزم صحبت کنند نه دیروزی که خودم آن را به یاد نمی آورم. من نمی توانم در سیستم های استودیویی، که تمام ذکر و فکرشان ساخت فیلم های اکشن پرهزینه است، دوام بیاورم. خودم را دست و پا بسته، اسیر تهیه کنندگان هالیوود نمی کنم. در نهایت احترام پیشنهادی را که گمان می کنم بوی سوءاستفاده و تجارت از آن می آید، رد می کنم.»«جورج کلونی» هم اکنون هم چون گذشته به عنوان یک ستاره محبوب، جذاب و بااخلاق و کارگردانی محترم، مورد اعتماد بسیاری از سرمایه گذاران، مدیران استودیوها، توزیع کنندگان، منتقدان و تماشاگران است. خودش معتقد است: نمی دانم این وضعیت تا چه زمان ادامه دارد و تا چه هنگام می توانم مورد احترام دیگران باشم. اما همین که در شهر بی در و پیکر هالیوود، با خوبی از من یاد می شود برایم جای خوشحالی بسیاری دارد. باور کرده ام که سنم دارد بالا می رود.

چون در مسیر بازی در نقش های مکمل افتاده ام. اما به جایگاهم در سینما افتخار می کنم و با آن کنار آمده ام.

خزان زود هنگام راوی سبز زندگی

sabrian — Fri, 06 Nov 2009 10:28:44 GMT

به بهانه درگذشت زنده یاد «مسعود رسام»

اگر بخواهیم فهرستی از سریال های به یادماندنی تلویزیون را تهیه کنیم، به جرأت می توان ادعا کرد تعداد سریال هایی که هنوز پس از گذشت سالیان دراز، در ذهن مخاطبان «ماندگار» است از تعداد انگشتان یک یا ۲ دست فراتر نخواهد رفت. بدون تردید دو سریال «همسران» و «خانه سبز» که در دهه ۷۰ از شبکه دوم سیما پخش شد، در زمره سریال هایی است که بینندگان پس از گذشت سال ها هنوز آن ها را از یاد نبرده اند؛ سریال هایی که نام دو کارگردان و تهیه کننده مشترک و نام آشنای «مسعود رسام» و «بیژن بیرنگ» در پایان آن به چشم می خورد. چند روز پیش یکی از این دو یار همیشگی - مسعود رسام -در سن ۵۲ سالگی و پس از یک دوره سخت بیماری سرطان خون، جهان خاکی را ترک گفت تا مخاطبان خود را با، خاطرات خوش این دو سریال تنها بگذارد. خوب است قبل از اشاره ای به آثار تلویزیونی از نماهنگ «دیار مهربانی» او یاد کنیم که با آهنگ سازی و صدای استاد سراج و ترانه کاکایی به جامعه هنری عرضه کرد. اثری که از ارادت او به امام رضا(ع) حکایت می کند.

نام شادروان «مسعود رسام» را به عنوان یک کارگردان توانا و جویای نام، برای اولین بار با یک تله تئاتر چند قسمتی و به یادماندنی، در دهه ۶۰ به خاطر سپردیم. تله تئاتر «برده رقصان» که اقتباسی به یادماندنی از ادبیات غرب بود، داستان کودکی را روایت می کرد که در کشتی دزدان دریایی اسیر شده و مجبور بود برای زنده ماندن، به کار سخت و طاقت فرسا در کشتی عادت کند. حکایت دلتنگی های این کودک و آهنگ غمگینی که نواختن «نی لبک» او در آن فضا ایجاد می کرد جلوه خاصی به این اثر می بخشید.

این تله تئاتر که در آن زمان از شبکه اول سیما پخش شد نویدبخش تولد حرفه ای یک تهیه کننده و کارگردان خوش ذوق را داد که بعدها با زوج هنری و همکار دائمی خود «بیژن بیرنگ»، پایه گذار تولید چند سریال برجسته و پرمخاطب در سیما شدند.

هرچند این زوج تهیه کننده و کارگردان بعدها بخت خود را در سینما، با ساختن دو فیلم «سیندرلا» و «علی و غول جنگل» آزمودند، اما می توان گفت پس از گذشت سال ها درخشش آن ها در عرصه تولیدات تلویزیونی، بسیار موفق تر از رزم آزمایی در عرصه سینما بود. آخرین ساخته رسام در تلویزیون سریال «غیرمحرمانه» بود که سال گذشته از شبکه تهران پخش شد.

«همسران» آغاز یک تجربه خوشایند

زمانی که برخلاف امروز شبکه های سیما، تنها به ۲ شبکه خاص محدود بود و سریال های تلویزیونی نیز تنها به صورت هفتگی و به ندرت به نمایش درمی آمد؛ چهارشنبه شب ها سریال «همسران» از شبکه دوم سیما پخش شد که از همان ابتدا، به خاطر ایجاد فضایی سالم و صمیمی و موضوعات خانوادگی جای خود را به سرعت در دل مخاطبان باز کرد.

«همسران» داستان زندگی یک زوج جوان (با بازی فرهاد جم و الهام پاوه نژاد) و یک زوج میان سال (با بازی به یادماندنی فردوس کاویانی و مهرانه مهین ترابی در نقش های کمال و مهین) را روایت می کرد که ساکن یک آپارتمان در همسایگی یکدیگر بودند.

«همسران» در قالب یک درام خانوادگی، روابط اجتماعی میان پرسوناژها را به صورت غیرمستقیم و در فضایی طنز و جدی با پیام هایی چون دوستی، محبت، همدلی، تعاون و تفاهم در بستر خانواده و جامعه بیان می کرد. در قسمت هایی نیز به رذایل اخلاقی چون غیبت، چشم و هم چشمی، حسد و... اشاراتی مستقیم و غیرمستقیم داشت. اقبال مخاطب عام و حتی خاص به این سریال، مطابق یک پژوهش آماری بیانگر موفقیت زوج سازنده و تهیه کننده آن بود.

«خانه سبز» اوج موفقیت بیرنگ و رسام در تلویزیون

پس از یک وقفه کوتاه، سریال «خانه سبز» اوایل دهه ۷۰ از شبکه دوم سیما، به روی آنتن رفت.

این دو کارگردان خلاق با هوشمندی تمام به جای تکرار همان شخصیت های قبلی، با افزودن چند شخصیت دیگر و تهیه و تدوین متونی قوی تر در اوج قله موفقیت قرار گرفتند. «مهرانه مهین ترابی» بازیگر نقش «مهین» در سریال «همسران» تنها بازیگر بازمانده از آن سریال، ایفاگر نقش «عاطفه» در سریال جدید شد. جمعی از بهترین و باسابقه ترین بازیگران سینما و تلویزیون نیز نقش های اصلی این مجموعه را ایفا کردند.

شادروان «خسرو شکیبایی» در نقش «رضا» به همراه مهین ترابی زوجی میان سال بودند که به همراه یک زوج جوان با نقش آفرینی رامبد جوان در نقش «فرید» و آتنه فقیه نصیری در نقش «لیلی» و پدربزرگ و مادربزرگ خود «حمیده خیرآبادی و داریوش اسدزاده»، در یک مجموعه آپارتمانی زندگی می کردند. در طبقه پایین تر نیز خواهر «رضا» -اکرم محمدی- و پسر تیزهوش و بامزه آن ها (علی) ساکن بودند که البته این زن از همسرش جدا شده بود.

این معجون جالب را یک جد بزرگ! (با بازی رامبد جوان) و چند نقش فرعی دیگر کامل می کرد. ویژگی اصلی سریال «خانه سبز» نگاه هدفمند سازندگان آن به حفظ و تقویت بنیان های خانواده، حفظ ارزش های انسانی، نگاه امیدوارانه به مشکلات روزمره زندگی و طنز موقعیت و کلامی جاری در این سریال بود. هرچند این طنز در مواقعی بسیار فانتزی و حتی شعاری به نظر می رسید اما به دلیل ساختار محکم و تا حدی حرفه ای، خیلی زود تفاوت خود را با دیگر سریال های تلویزیونی نشان داد.

این سریال نزدیک به بیش از یک دهه بعد نیز، دوباره از شبکه دوم در ساعات صبح به نمایش درآمد تا یک بار دیگر مخاطبان این سریال با آن تجدید خاطره ای داشته باشند. یکی از به یادماندنی ترین قسمت های این مجموعه، بخش مربوط به یک جانباز شیمیایی بود که برای اولین بار نقش آن را «حبیب رضایی» ایفا کرد. (رضایی سال ها بعد در فیلم سینمایی آژانس شیشه ای، دوباره این نقش را با تغییراتی بازی کرد). داستانی که در آن سال های بی خبری برای اولین بار راوی غربت آدم های جنگ بود.

ناکامی زوج سازنده در دنباله سازی برای «خانه سبز»

شادروان مسعود رسام و بیژن بیرنگ پس از آن که با «خانه سبز» به اوج موفقیت خود در زمینه سریال سازی دست یافتند درصدد برآمدند تا باز هم در همین بستر، روایتی تازه برای ادامه این داستان بیندیشند. بنابراین پس از پایان این سریال، «سرزمین سبز» را با تعدادی از بازیگران «خانه سبز» و افزودن تعداد دیگری از بازیگران چون حمید فرخ نژاد، رضا عطاران، بیتا فرهی، زنده یاد پوپک گلدره، یوسف تیموری، بهروز بقایی، فخرالدین صدیق شریف و... ساختند.

در داستان سریال «سرزمین سبز» «رضا» با بازی خسرو شکیبایی و «فرید» با بازی رامبد جوان (کاراکترهای «خانه سبز») به دنبال تخریب خانه خود به علت قرار گرفتن در مسیر یک بلوار (به عنوان نماد زندگی ماشینی)، راهی نقاط مختلف کشور ایران می شدند تا داستان هایی جدید را در نقاط مختلف ایران روایت کنند. نمایش این مجموعه متاسفانه بنا به دلایلی نامعلوم، حدود یک دهه به تاخیر افتاد.

با این که سریال «سرزمین سبز» سال ۷۷ تولید شده بود، در سال ۸۶ برای نخستین بار با تغییراتی به نمایش درآمد که موجب نارضایتی سازندگانش شد و در مجموع نیز به دلایل برخی کاستی ها نتوانست انتظارات مخاطبان را برآورده سازد.

نگاه هوشمندانه به بحران های زندگی اجتماعی

اکنون که با درگذشت مسعود رسام -یکی از سازندگان دو مجموعه ماندگار («خانه سبز» و «همسران»)- یادی دوباره به این دو سریال داشتیم نمی توانیم هوش و دانش سازندگان آن را (به خصوص در ظرف زمانی خود) نادیده بگیریم. چرا که تجربیات سال های بعد سریال سازی برای خانواده ها نشان داد که این دو مجموعه هم چنان فاصله خود را از مجموعه های رایج سیما پس از سال ها حفظ کرده اند.

متاسفانه راهی که می توانست با الگوپذیری از خلاقیت های این دو کارگردان (که با هماهنگی خاصی به موفقیت دست یافته بودند) ادامه یابد ، هرگز در قالب های مشابه ادامه نیافت. به گمان نگارنده، یکی از ویژگی های اصلی رسانه تلویزیون، مسئولیت پذیری و درک صحیح رسالت آن است. اما در کمال تعجب در دورانی که سوءتفاهم و بحران های زندگی خانوادگی در کشور و آمار بالا و نگران کننده طلاق آشکارا تهدیدی جدی برای روابط خانوادگی است، جای خالی کارگردانان با سلیقه و هوشمند سریال های آموزنده ای چون «خانه سبز» یا «همسران» برای به روز کردن داستان های این دو مجموعه به شدت احساس می شود.

متاسفانه باید گفت بالا رفتن کمیت سریال های کنونی، به کیفی سازی آن منجر نشده است و نکته ای که باعث می شود جای خالی «مسعود رسام» امروز بیش از پیش احساس شود، نبود فضای صمیمی و ملموس و نمایش مداوم و یکنواخت داستان هایی تکراری و پرتنش در شبکه های مختلف سیماست.

یادش گرامی و روحش شاد.

خانه ای روی آب

sabrian — Tue, 03 Nov 2009 14:18:06 GMT

احمد صبریان

نگاهی به مجموعه تلویزیونی «دل نوازان»

«حسین سهیلی زاده» امسال در شب های پائیزی، با مجموعه تلویزیونی «دل نوازان» و با هدف به تصویر کشیدن مشکلات، مسائل و معضلات نسل جوان معاصر، مخاطبان انبوهی را پای قاب شیشه ای کشانده است. پیشینه کاری وی و ساخت سریال هایی با مضامین مخاطب پسند هم چون «ترانه مادری» و «گیلعاد»، نشان از تسلط او بر مدیوم تلویزیون و شناخت سلایق متفاوت بینندگان پرشمار این رسانه دارد. «دل نوازان» با معرفی شخصیت های نه چندان پرشمارش، در همان قسمت های نخست، آدم های داستانش را برای مخاطب تا حد زیادی باورپذیر جلوه می دهد. شخصیت پردازی نسبتا درست و سنجیده آدم های اصلی «دل نوازان»، همراه با داستانی پرتنش و جذاب برای بینندگان تلویزیونی، این توانمندی را داشته است که به رغم برخی کاستی ها، مخاطب را با خود همراه سازد. در حقیقت نویسنده فیلم نامه «دل نوازان» با زیرپا گذاشتن عرف رایج مجموعه های روتین، با سرعت بخشیدن به سیر حوادث داستان و افزودن داستانک های فرعی به آن ، بیننده را به تماشای این مجموعه و پی گیری آن ترغیب و تشویق کرده است.

بی تردید «شخصیت محوری»، هم چون دیگر سریال های تلویزیونی، از ویژگی های اساسی «دل نوازان» است. اما سهیلی زاده در معرفی و پرداخت برخی شخصیت های داستانش هم چون «رعنا»، «اتابک»، «منصور» ، «دکتر زند» و حتی «ستایش» خست به خرج داده و شناسنامه ای درست از آنان به مخاطب ارائه نمی کند. همین نکته نیز سبب شده تا روابط میان برخی از شخصیت های سریال، گنگ و مبهم از کار درآید. به عنوان نمونه قهرمان داستان «دل نوازان» (بهزاد) -با بازی تحسین برانگیز شاهرخ استخری- وجوه مختلف شخصیتی دارد که چندان مورد توجه کارگردان قرار نگرفته است. آن هم در سریالی که به شدت، متکی بر شخصیت ها و روابط حاکم میان آنان است. شخصیت تخت و تک بعدی «بهزاد» در برخی قسمت ها، برای مخاطب باورپذیر نیست. دلبستگی احساسی و غیرمنطقی وی به «یلدا» و ازدواجش با وی، دشمنی و خصومت یکباره اش با «جهان» و «رعنا»، برخورد نامناسب و توجیه ناپذیرش با «مهتاب»، اصرار و پافشاری بی دلیل وی برای زیرپا گذاشتن سنت های اجتماعی و... از آن جمله اند. از طرفی حرفه بهزاد -مدیریت یک آژانس مسافرتی- به هیچ وجه با شخصیت سردرگم، پریشان و آشفته وی همخوانی ندارد. به همین سبب است که مخاطب نمی تواند دلیل اصلی لج و لج بازی وی با «روشنک» را، در اداره آژانس درک کند. ملودرام «دل نوازان» شخصیت های داستانش را، از آدم های دور و برمان گرفته است. آدم هایی که هم می شود باورشان کرد و هم در همذات پنداری با آن ها دچار مشکل شد.از ویژگی های مهم، قابل توجه و مثبت سریال، فراز و فرود قصه، ایجاد گره های داستانی و پایان بندی مناسب هر قسمت از آن است. به گونه ای که هر قسمت از «دل نوازان»، با ایجاد یک تعلیق و گره افکنی مناسب به پایان می رسد، تا بیننده پیگیر ادامه داستان باشد و از همراهی با آن بازنماند. ورود ناگهانی «اتابک» به ایران، گم شدن «ستایش»، تلاش جهان برای یافتن «ستایش» و درگیری او با «اتابک» و «منصور» درباره ازدواج «بهزاد» و قضیه وکالت نامه و...، داستانک های فرعی هستند که جذابیت های مناسب و کافی به «دل نوازان» بخشیده است. از طرفی ریتم و ضرباهنگ مناسب سریال و توالی رخدادها و اتفاقات این مجموعه، به گونه ای است که چندان موجبات کسالت مخاطب را فراهم نمی کند. اگرچه «سهیلی زاده» در کنار بازیگران باتجربه ای چون «فریبا کوثری»، «پرویز فلاحی پور»، «عبدالرضا اکبری»، «فریده صابری» و «محمد حاتمی»، به چهره های جوان هم میدان داده، اما متاسفانه در شخصیت پردازی آن ها، به جزئیات توجه چندانی نکرده است. «مهتاب» که می توانست یکی از شخصیت های باور پذیر داستان باشد، بیش از حد مثبت و سفید تصویر شده و از حد یک تیپ و کلیشه فراتر نرفته است. «رامین» هم اگرچه به عنوان پسری شوخ و شنگ که شیطنت های خاصی هم دارد، تلخی مضمون «دل نوازان» را تعدیل کرده است، اما واکنش های غیرمنطقی وی نسبت به رابطه با «بهزاد»، «روشنک» و خانواده اش، شخصیت او را چندان باورپذیر نمی سازد. بی تردید «سهیلی زاده» در «دل نوازان» تلاش نکرده تا کلیشه هایی که شخصیت های داستانش، گرفتار آن هستند را بشکند. به جز «بهزاد» که نقش اصلی داستان برعهده اوست و بازی روان، سنجیده و حسی اش به باورپذیری اش کمک بسیاری کرده است، دیگر شخصیت های «دل نوازان» از جمله «روشنک»، «رعنا»، «مهتاب»، «شکوه»، «جهان» و حتی «اتابک» ویژگی خاصی ندارند. زیرا همان تیپ های کلیشه ای هستند که در بیشتر سریال های تلویزیونی، به وفور دیده می شوند. مادران دلسوز و فداکار (رعنا و شکوه)، دختر پرجنب و جوش، شیطان، لجباز و تا حدی فضول (روشنک)، دختر رنج کشیده و مظلوم، که مدام پند و اندرز می دهد (مهتاب) و پدرخوانده ای که تلاش دارد نقش پدرهای دلسوز و مهربان را بازی کند (جهان) و آدم بدهایی که می خواهند کاسه و کوزه را سردیگران بشکنند (اتابک و منصور).

اگرچه این کلیشه ها برگرفته از واقعیت هستند اما بی شک تکرار آن ها در بلندمدت، سبب ایجاد نوعی دافعه نزد مخاطب می شود. اما شاهرخ استخری -بهزاد- به عنوان برگ برنده «دل نوازان»، در مقایسه با دیگر بازیگران جوان سریال، استعداد پنهان خود را به نمایش می گذارد و کاراکتر «بهزاد» را با بازی روانش برای بیننده باورپذیر می سازد. لحن و صدای مناسب وی، قدرت بیان خوب، فیزیک چهره و میمیک های حسی وی به هنگام نقش آفرینی، نویدبخش کشف یک استعداد جوان در عرصه تلویزیون است که بی شک، راه به سینما خواهد برد. خلق شخصیت های خاکستری و مرموز چون پرویز فلاحی پور در نقش «جهان» سبب می شود تا کاستی های «دل نوازان» کم رنگ تر شده و سطح کیفی آن، چند سر و گردن از برخی مجموعه های روتین تلویزیون بالاتر باشد. در حالی که بیشتر شخصیت های داستان یا سیاه مطلق اند یا سفید صرف. ساختار ملودرام «دل نوازان» و جسارت کارگردان در بهره گرفتن از استعدادهای جوان قابل تحسین است. اما ای کاش فضاسازی، دیالوگ نویسی و شخصیت پردازی هم در این سریال نمود بیشتری داشت. سهیلی زاده در روایت داستان خود، از ساختار خطی اکثر مجموعه های تلویزیون فاصله گرفته است و تلاش دارد تا در قصه اش، تعلیق، جذابیت و کشش لازم را برای بیننده فراهم کند. استقبال مناسب مخاطبان نیز نشان از موفقیت وی در این زمینه دارد. بیشتر اتفاق ها و رویدادهای «دل نوازان» قابل پیش بینی است و مخاطب جلوتر از داستان پیش می رود. به عنوان نمونه ازدواج بهزاد با یلدا، رامین با روشنک و مهتاب با دکتر زند و... . شاید به همین سبب است که برگ برنده دست مخاطب می افتد و وی با پیش بینی های صحیح، درباره داستان «دل نوازان»، کارگردان را پشت سر می گذارد. فقط می ماند پایان بندی داستان که آن هم تا حد زیادی قابل پیش بینی است. سهیلی زاده هدف خود را از ساخت «دل نوازان» پرداختن به مسائل جوانان به ویژه «ازدواج» از زاویه ای نو و متفاوت ذکر کرده است. نگاهی که بیشتر حکم هشداری برای خانواده ها دارد، تا درباره تصمیم جوانان موضع گیری صحیح داشته باشند. اگر سهیلی زاده در «دل نوازان» با به تصویر کشیدن زندگی خصوصی شخصیت های داستانش، به جزئیاتی چون هویت مند بودن آدم های ماجرا، پرهیز از تحول های یکباره و ناگهانی شخصیت ها و پرهیز از خلق شخصیت های مطلق سپید و سیاه، توجه بیشتری می کرد ،می شد آدم هایی چون «منصور»، «اتابک» و «مهتاب» را هم بیشتر باور کرد و آنان را از حصار کلیشه ها نجات داد. اگر بخواهیم شالوده اصلی داستان «دل نوازان» را بنا به گفته سهیلی زاده بیان مشکلات نسل جوان بدانیم، باید گفت این سریال به مشکلات جامعه ای می پردازد که اکثریت آن را، جوانان تشکیل می دهند. اجتماعی که در آن تنوع فکری و رفتاری در میان جوانان، در حد بالایی است. اما این که طرح های تکراری و نخ نما شده فقط به صرف پر کردن برنامه های تلویزیون به تصویر کشیده شوند به بیراهه رفته ایم. چرا که طرح مشکلاتی دور از واقعیت های جامعه و به تصویر کشیدن جوانانی که دغدغه هایشان نمود چندانی در جامعه امروز ندارد تکرار همان کلیشه هایی است که سال هاست امتحان خود را پس داده اند. اگرچه «دل نوازان» درونمایه و داستان پرمایه ای دارد که می توانست اثر ماندگار و شاخصی از کار درآید، اما متاسفانه به سبب شتابزدگی در ساخت، شخصیت پردازی های نیم بند، حضور آدم های اضافی که بود و نبودشان در پیشبرد سریال هیچ تاثیری ندارد (دکتر فرهاد زند) و پرداخت نادرست روابط میان شخصیت های داستان، شکل ملودرامی ساده و پیش پا افتاده را به خود گرفته است، ملودرامی که گاه و بی گاه مخاطب صدای لرزش ستون هایش را می شنود!

سقف دستمزد ۲۷ بازیگر سینما فاش شد

sabrian — Mon, 02 Nov 2009 13:48:29 GMT

پس از به روی کار آمدن «جواد شمقدری» به عنوان معاون سینمایی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، بیشتر سینماگران در بیم و امید به سر می بردند. چون تجربه سیاست های سینمایی گذشته و تغییرات مستمر مدیران و مسئولان، بیان گر این حقیقت تلخ بود که سینماگران چندان امیدی به رفع مشکلات دیرپای سینمای ایران ندارند. مشکلاتی چون سیاست های اکران، نمایش فیلم های مخاطب خاص، بهبود شرایط سینمای بدنه و سینمای فرهنگی، رفع توقیف از برخی فیلم ها، مشخص شدن وضعیت نمایش فیلم هایی که به رغم چندین سال پس از ساخت، هنوز فرصت نمایش عمومی را نیافته اند، وضعیت حرفه ای برخی بازیگران و سینماگران که پیش از آن، ممنوع التصویر یا ممنوع الفعالیت شده بودند و... اما نخستین جرقه امید، با رفع مشکل نمایش عمومی «به رنگ ارغوان» ابراهیم حاتمی کیا زده شد. پس از آن نیز اعلام اجازه فعالیت «محمدرضا گلزار»، وعده سر و سامان دادن به فیلم های نمایش درنیامده، توجه بیشتر به برنامه ریزی برای اکران عمومی فیلم های مخاطب خاص، امکان تغییرات جدید در حوزه سیاست های انجمن صنفی نمایش، سامان بخشیدن به روند صدور پروانه ساخت فیلم ها و... این بارقه امید را، پررنگ تر کرد. اما در این میان برخی سینماگران با اعلام موضع و صدور بیانیه، دیگر مشکلات سینما را خاطرنشان ساختند که واکنش هایی را نیز در پی داشت. به تازگی پس از این که محمدرضا گلزار برای بازی در فیلم «دوخواهر» دستمزد زیادی را از تهیه کننده دریافت کرد، موجی از واکنش های مثبت و منفی، میان اهالی سینما به وجود آمد. اما شمقدری در ادامه سیاست های جاری خود، نسبت به مسئله دستمزد برخی بازیگران نیز انتقاد کرد و راهکارهایی برای حل این مشکل، فراروی سینماگران قرار داد.معاون سینمایی در مراسم معارفه و تودیع مدیران بنیاد فارابی به این موضوع اشاره کرد و گفت: حدود ۲۵ سال پیش یکی از بازیگران مشهور، قراردادی با یک پروژه سینمایی بست که کل هزینه آن ۷۰ میلیون تومان بود. قرارداد این بازیگر از محل اکران این فیلم به میزانی که می توانست مخاطب را به سینما بکشاند، در نظر گرفته شد.وی افزود: امروز شاهدیم که برخی بازیگران دستمزدهای بسیار بالایی می گیرند. در حالی که همه عوامل سینما با ایده ها و فعالیت شان، در ساخت یک فیلم سهیم هستند. هزینه تولید باید به میزان تاثیر و کارکرد هر یک از این عوامل در اکران در نظر گرفته شود.هنوز چندی از این اظهارنظر نگذشته بود که خبر جدیدی، نقل محافل سینمایی شد. خبری که هم ارتباط تنگاتنگی با شرایط اقتصادی داشت و هم درباره دستمزد نجومی برخی بازیگران بود. خبر از این قرار بود که تابناک در گزارشی نوشت: محمدرضا گلزار، در فیلم جدید خود که «دموکراسی تو روز روشن» نام دارد در نقش یکی از فرشتگان (عزرائیل) ظاهر شده است. او طبق توافق با تهیه کننده فیلم، برای هر روز بازی در این فیلم ۳۰ میلیون تومان دستمزد مطالبه کرده است. حجت الاسلام زم تهیه کننده فیلم نیز این مبلغ را به او پرداخت کرده است.مدتی پیش دستمزد هفتاد میلیونی یک بازیگر که برای حضور در یکی از فیلم های روی پرده (دوخواهر) پرداخت شد، واکنش های تندی را از سوی انجمن بازیگران سینمای ایران به همراه داشت.تابناک بدون ذکر نام محمدرضا گلزار به نقل از شبکه ایران نوشت: دستمزد بالای این بازیگر در طول سال های اخیر، با واکنش های مختلفی از سوی تهیه کنندگان سینما مواجه شده است. حتی معاون سینمایی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی نیز نسبت به افزایش دستمزد بازیگران انتقاد و اعلام کرده بود این مسئله موجب افزایش دیگر هزینه ها در سینمای ایران شده است.علیرضا سجادپور، مدیرکل نظارت و ارزشیابی وزارت ارشاد در واکنش به این اقدام، تعیین سقف دستمزد بازیگران سینما را، وظیفه صنوف سینمایی و سینماگران دانست.سجادپور در این باره به مهر گفت: اولویت اصلی سینمای ایران هدفمند کردن سینما، در جهت اهداف کلان نظام است.

بازگرداندن اعتماد مردم و مسئولان به سینما، اولویت دوم برنامه ریزی برای سینمای ایران است که منجر به رشد کمی و کیفی سینما می شود.وی تعیین سقف دستمزد بازیگران را از اولویت های سینما دانست و تاکید کرد: باید خود سینماگران و صنف بازیگری، برای کنترل دستمزدهای بازیگران برنامه ریزی کنند. طراحی مکانیزم های مالیاتی، برای تعیین دستمزدهای سینمایی می تواند بهترین راه حل باشد.احمد طالبی نژاد از منتقدان پیشکسوت سینمای ایران نیز حل مشکلات اقتصادی سینما و برنامه ریزی برای رفع موانع تولید و اکران فیلم های فرهنگی را از اولویت های مهم سینمای امروز ایران ذکر کرد.وی درباره دستمزد بازیگران در سینمای ایران به مهر گفت: اگر بازیگری برای یک فیلم ۲۰ میلیون تومان هم دریافت کند و سالی یک فیلم هم بازی کند، این مبلغ تقسیم بر ۱۲ ماه سال می شود. این مشکل مهمی نیست اگر حق کارگردان ها و فیلم نامه نویسان هم رعایت شود. در سینمای هالیوود ۱۵ درصد از کل فروش فیلم، سهم نویسنده است اما در ایران این حرفه مهجور است.وی ادامه داد: با صدور بخش نامه و دستورالعمل، نمی توان این مشکل را حل کرد. باید چرخه تولید درست شود و اجازه کار به بازیگران جوان، خوش چهره و با استعدادی داد که کمتر امکان حضور می یابند. با حضور چهره های جوان، مشکل دستمزدهای کلان بازیگران هم حل می شود.محمد نیک بین، تهیه کننده فیلم های «نیمه پنهان»، «آتش بس» و «سوپراستار» نیز دستمزد بازیگران را، در کیفیت تولید فیلم ها تاثیرگذار دانست.وی درباره دستمزدهای بازیگران به مهر گفت: وقتی تهیه کننده ای بودجه لازم را برای پرداخت به یک بازیگر ندارد، به دنبال بازیگری می رود که دستمزد کمتری را طلب کند. خیلی از کارگردان ها هستند که از نابازیگران و یا کسانی که کمتر شناخته شده تر هستند، استفاده می کنند و بازی های خوبی هم از آن ها می گیرند.وی افزود: بازیگری که ۸۰ میلیون تومان دستمزد می گیرد ۵۰ درصد از بودجه یک فیلم را به خود اختصاص می دهد. این باعث پایین آمدن کیفیت فیلم می شود. اگر سینمای ما در حد قابل قبولی فروش داشته باشد و چرخه اقتصادی رونق یابد، این مشکلات حل می شود.هر روز اظهارنظرهای متفاوتی از سوی سینماگران درباره تاثیر دستمزد کلان برخی بازیگران بر روند تولید فیلم های سینمایی، تهدید جایگاه پیشکسوتان، بالا رفتن توقع دیگر بازیگران و... بر تلکس خبرگزاری ها و نیز در گفت وگو با نشریات منتشر می شود. اما روز گذشته در برنامه تلویزیونی «صبح عالی بخیر»، آخرین سقف دستمزد ۲۷ نفر از بازیگران سینما، اعلام شد.به گزارش فارس، در این برنامه که با موضوع «عدالت در دستمزد بازیگران سینما» با حال و هوای یک ۹۰ سینمایی روی آنتن شبکه یک سیما رفت، رضا استادی روزنامه نگار و منتقد سینما گفت: اگر بازیگری در سینمای ما از نظر امنیت شغلی، استفاده نکردن از امور تبلیغاتی برای گذران مالی، تامین اجتماعی و... مشکل دارد باید مشکلات خود را در جای دیگری حل کند و افزایش بی رویه دستمزدها راه حل درستی برای این قضیه نیست.اگر قرار است دستمزدها در سینمای ایران به رویه جهانی خود نزدیک شود، این اتفاق نباید فقط در عرصه بازیگری رخ دهد چرا که این گونه سینمای ما به پیکره ای بدل می شود که دست و پا و سرش نحیف است و تنها شکم بزرگی دارد.استادی در این برنامه بالاترین و آخرین سقف پیشنهادی دستمزد برخی از بازیگران سینمای ایران را، که از طریق گفت وگو با چند مدیرتولید و تهیه کننده به دست آورده بود بدین شرح اعلام کرد:حمید فرخ نژاد ۱۸ تا ۳۰ میلیون تومان، پرویز پرستویی ۴۰ تا ۵۰ میلیون، فاطمه معتمد آریا ۳۰ میلیون، ترانه علیدوستی ۳۰ میلیون، الناز شاکردوست ۳۵ تا ۴۰ میلیون، نیکی کریمی ۴۵ میلیون، جواد رضویان ۶۰ میلیون، لیلا حاتمی ۴۵ میلیون، باران کوثری ۳۰ میلیون، رضا عطاران ۷۰ میلیون، رضا کیانیان ۳۰ میلیون، امین حیایی ۴۰ تا ۶۰ میلیون، مهران مدیری ۱۰۰ میلیون، امیر جعفری ۳۰ میلیون، کامبیز دیرباز ۲۵ تا ۳۰ میلیون، مهناز افشار ۴۰ میلیون، شهاب حسینی ۶۰ تا ۷۰ میلیون، عزت ا... انتظامی ۴۰ میلیون، مجید صالحی ۱۵ تا ۲۰ میلیون، حامد کمیلی ۳۰ میلیون، حامد بهداد ۳۵ میلیون، علی نصیریان ۲۵ میلیون، رضا شفیعی جم ۴۰ میلیون، اکبر عبدی ۴۰ تا ۵۰ میلیون، محمدرضا فروتن ۴۰ تا ۶۰ میلیون، بهرام رادان ۵۰ میلیون و هدیه تهرانی ۱۰۰ میلیون تومان.در بخش هایی از این برنامه زنده تلویزیونی بازیگرانی چون رضا رویگری، شهاب حسینی، نیلوفر خوش خلق، عباس امیری و... به بیان دیدگاه های خود درباره افزایش دستمزدهای بازیگران پرداختند.رضا استادی در جمع بندی مطالب خود به این نکته اشاره کرد که تولید سریال های تلویزیونی بلندمدت و تله فیلم ها در سال های اخیر، موجب شده است بازیگران سینما بیشتر وقت خود را به کارهای تلویزیونی اختصاص دهند و یکی از دلایل بالا رفتن سقف دستمزدها، همین مسئله بوده است.

میترا حجار در ایران اجازه بازی ندارد

sabrian — Wed, 28 Oct 2009 13:54:30 GMT

حجار ژوئن 2007 درزمان اکران «زمستان است» در جشنواره فیلم لس‌آنجلس با ظاهری مغایر با مقررات جمهوری اسلامی ایران شرکت کرد و همین کار یکی از دلایل مخالفت با حضور او در سریال «سرزمین کهن» است.

به دلیل رعایت نکردن قوانین جمهوری اسلامی در جشنواره‌های جهانی، قرارداد میترا حجار با پروژه کمال تبریزی فسخ خواهد شد

چندی پیش خبری درباره حضور میترا حجار در مجموعه تلویزیونی «سرزمین کهن» به کارگردانی کمال تبریزی منتشر شد. این بازیگر سینما پس از سه سال به ایران بازگشت و تصمیم گرفت دوباره در حرفه اصلی خود مشغول به کار شود اما گویا موانعی سر راه او قرار دارد.

به گزارش خبرآنلاین، حجار ژوئن 2007 درزمان اکران «زمستان است» در جشنواره فیلم لس‌آنجلس با ظاهری مغایر با مقررات جمهوری اسلامی ایران شرکت کرد و همین کار یکی از دلایل مخالفت با حضور او در سریال «سرزمین کهن» است. شنیده‌ها حاکی از این است با اینکه این بازیگر با پروژه قرارداد بسته است و رقمی بالا در این مجموعه به او پرداخت خواهد شد اما به دلیل حضور مغایر با شئون اسلامی در جشنواره‌ها و فیلم‌های سینمایی در خارج از کشور، از بازی حجار در این مجموعه تلویزیونی ممانعت به عمل خواهد آمد و قراداد او بزودی فسخ خواهد شد. تا کنون از سوی تهیه‌کننده این پروژه هیچ واکنشی دراین‌باره صورت نگرفته است.

حجار سال 1384 هنگام اکران «زمستان است» در جشنواره بیست‌ وچهارم فجر از ایران رفت. «این ترانه عاشقانه نیست» و «زمستان است» که دو فیلم آخر او تا قبل از خروجش از ایران به حساب می‌آیند در غیاب این بازیگر روی پرده سینماها رفت. حجار در زمان سکونتش در آمریکا در یکی از اپیزودهای مجموعه تلویزیونی «اسمیت» به کارگردانی کریستوفر چالاک در نقش دختری به نام «سوری» بازی کرد که اطلاعات کامل این فیلم در یکی از سایت‌های معتبر سینمایی به طور کامل منتشر شده است. او همچنین در فیلم داستانی با عنوان stellina blue به کارگردانی گابریل اسکات نقش آفرینی کرد که این فیلم مراحل تولید خود را پشت سرمی‌گذارد و تا کنون به پایان نرسیده است.

به گزارش 30نما این خبر در حالی منتشر می‌شود که با تغییر مدیریت سینمایی کشور، جواد شمقدری حضور گلشیفته‌ فراهانی در خارج از کشور را مسئله‌ای شخصی قلمداد می‌کند و تلویحا از اجازه‌ی بازی او در ایران خبر می‌دهد. اما با این خبر گویی سیاست‌های یک بام و دو هوا هنوز هم در رده‌های بالای مدیریت فرهنگی کشور ادامه دارد.

کاظم معصومی «خانه بی پرنده» را به تلویزیون می آورد

sabrian — Wed, 28 Oct 2009 13:35:51 GMT

صبریان-به زودی مجموعه تلویزیونی «خانه بی پرنده» را، که مراحل نگارش متن آن از دو سال پیش در حال انجام است، جلوی دوربین می برم. «کاظم معصومی» کارگردان سینما، با اعلام این خبر و در گفت وگو با خراسان اظهار داشت: تهیه کنندگی این مجموعه را «امیرحسین شریفی» برعهده دارد. نگارش متن آن نیز مراحل پایانی خود را سپری می کند. وی با بیان این که «خانه بی پرنده» در تهران کلید می خورد، افزود: به جز تهران بخش هایی از این سریال، در خرمشهر و آبادان، تصویربرداری خواهد شد. معصومی تصریح کرد: «خانه بی پرنده» داستان دختری را روایت می کند که در دو سالگی و در مقطع جنگ تحمیلی، مفقود می شود. اما پس از ۳۷ سال خانواده اش را می یابد. با ورود وی به کانون خانواده، زندگی آن ها نیز دستخوش تغییراتی می شود. وی با اشاره به این که در «خانه بی پرنده» هشتاد بازیگر در نقش های اصلی و فرعی حضور خواهند داشت اضافه کرد: رویا افشار، پردیس افکاری، شهروز ابراهیمی، کاظم افرندنیا، محمد ابهری، میثاق جمشیدی، صدرالدین حجازی، جعفر دهقان، ماهرخ شریفی، سوگل طهماسبی، مازیار فیروزمند، سامیه لک، میرطاهر مظلومی، مینا نوروزی، کامران فیوضات، حمیدرضا مرادی، سروش گودرزی و روناک یونسی، به عنوان بازیگران اصلی مجموعه «خانه بی پرنده»، در این پروژه ایفای نقش خواهند داشت.معصومی اظهار داشت: برای انتخاب نقش «حاج عباس» به عنوان یکی از نقش های محوری داستان «خانه بی پرنده»، هنوز مشغول مذاکره با تنی چند از بازیگران حرفه ای سینما و تلویزیون هستم. وی تاکید کرد: این سریال در ۲۶ قسمت ۴۵ دقیقه ای ساخته می شود و نگارش متن آن، برعهده «شعله شریعتی» می باشد. معصومی درخصوص تعویق در ساخت این پروژه که قرار بود یک سال و نیم پیش تولید شود گفت: علاقه مند بودم فیلم نامه آن گونه که می خواهم نوشته شود و سپس آن را، جلوی دوربین ببرم. در حقیقت حساسیتی که نسبت به فیلم نامه داشتم، تولید این مجموعه تلویزیونی را به تعویق انداخت. کاظم معصومی با خاطرنشان ساختن این که طرح اولیه «خانه بی پرنده» را «خشایار الوند» ارائه کرده و داستان های آن را، «شعله شریعتی» نگاشته است، دیگر عوامل تولید و تهیه «خانه بی پرنده» را بدین شرح معرفی کرد: مدیر تصویربرداری: مجتبی رحیمی، تدوین گر: رضا مطهری، طراح گریم: اشکان عسگری، طراح صحنه و لباس: امیر احدزاده، صداگذاری و میکس: شاهرخ شریفی، عکاس: امیر رنجبر، مجری طرح: آفاق فیلم و مدیر تولید: علی قائم مقامی. کاظم معصومی ساخت، فیلم هایی چون «دزد و نویسنده»، «طبل بزرگ زیر پای چپ»، «آوازخوان»، «ازدواج غیابی» و «سوءظن» را، در کارنامه کارگردانی خود به ثبت رسانده است.

پاسخ حامد بهداد به هوشنگ گلمكاني

sabrian — Mon, 26 Oct 2009 09:49:40 GMT

بوي بازنشستگي‌تان مي‌آيد جناب دن كورلئونه

جناب گلمكاني، اينجانب حامد بهداد، ميزان موفقيت و محبوبيتم را در ميان مردم هرگز مديون نقد و يادداشت‌هاي منتقدين نمي‌دانم. مقوله نقد بيش از آنكه مشتريش مردم باشند راهكاري است براي خود ما سينماگران كه اگر نكته‌اي وارد باشد، اشعارمان را در ارائه كار، هرچه ناب‌تر كنيم.

يادداشتي نوشته بوديد از سر بي‌عنايتي بر كارنامه اينجانب. گويا قصد واگذاري مافياي نقد را داريد و فقط به صدور راي مخالفم يا موافقم بسنده فرموده‌ايد. خب نماينده مجلس مي‌شديد استاد. گيرم نظرتان راجع‌به كار بنده همان چند خطي بود كه رفت. آيا معنايش چيزي جزو مهر تاييدي جهت‌دار بر نقدي به‌ظاهر تئوريك بود؟ آن هم با ترفند لفاظي؟ چه كه خود بهتر مي‌دانيد اگر آن نقد محلي از اعراب داشت محتاج تاييديه شما نبود. اينجانب عقيده دارم سينما بدون نقد و منتقد مي‌ميرد -كه البته اين شامل حال نقدي كه به عمد و تاكيد، تاييد فرموديد نمي‌شود- دلايل نقد موردنظر براي اثبات ادعايش ربطي به كار اينجانب ندارد؛ مثلا ماجراي سگ‌سكوت و چيدمان عكس‌هايي خارج از متن كه به صلاحديد شما اتفاق مي‌افتد. اين است كه مي‌گويم جهت‌دار. اگر اينجانب در يك نشست تخصصي، مربوط به تئاتر تجربي، روي ميز مي‌روم چه ربطي به كارنامه سينمايي بنده دارد؟ اگر در آن جلسه دست به حركات نمايش زده‌ام، منظوري مشخص را دنبال كرده‌ام. مضاف بر اينكه مي‌دانم از تئاتر تجربي كمتر مي‌دانيد؛ چرا كه نمايش، از همان جلسه مطبوعاتي شروع شده بود.

نقد مورد تاييدتان به اينجانب بيشتر از منظر طب روانشناسي پرداخته است، كما اين‌كه در اهانت‌نامه بعدي منتقد، درباره سوابق پزشكي و تربيتي بنده اظهار فضل شده. جناب گلمكاني، اگر در روزنامه وطن امروز از اينجانب اشارتي و كنايتي به شما رفت قويا عذر مي‌خواهم. قصدم توهين نبود اما روي سخنم با شما بود، نه با نقد موردتاييدتان. جاي درنگ است كه هر نقدي از هر منتقدي را در مجله خود چاپ كرده و مستدل بخوانيد، كه همين تاييد شما سرآغازي بود براي توهين به خانواده‌ام. مي‌خواهم بدانم نقد ذكر شده، دقيقا به كجاي مقوله بازيگري اشاره مي‌كند. ماجرا اين است كه مجله فيلم آهسته آهسته مي‌رود تنها افتخارش اين باشد كه پس از 30 سال ديرينه‌ترين جريده سينمايي است و بس. مي‌رود تا بافت ذهني و روحي مديران و منتقدان مجله، شبيه مبارزه شعراي كلاسيك عليه ادبيات مدرن شود (كه اين البته چيزي از ارزش‌تان كم نمي‌كند) اما آيا اين بود چشم‌انداز شما؟ اينگونه به‌نظر مي‌رسد به محض اينكه پديده‌اي نو و متفاوت به نگاهتان نمي‌گنجد درصدد حذف آن برمي‌آييد.

نگاهي كه طبق آن، بدترين را بهترين جلوه دهيد و برعكس. نقد مذكور كه حضرتعالي راجع ‌به كار بنده تاييد فرموديد، ايجاد نفرت مي‌كند؛ نه به دليل ارزيابي علمي، كه به دليل خارج بودن از جاده انصاف آن هم از سر بي‌دانشي. از همين ‌روست كه كورسوي تشويق شما باعث آزار مي‌شود. هرچند كه مسعود مهرابي عزيز در كمال آقايي و بزرگواري همين يك مورد را هم برگ قرمزي قلمداد كرد. با اين حال چند خطي لطف كرده بوديد و از اغراق در بازيگري‌ام گفته بوديد. اين، قدر مسلم به ضعف كارگرداني بعضي از فيلم‌ها هم مربوط مي‌شود. پس آن كارگردان كه ذوق مي‌كند و در پايان پلان دستور چاپ بازي مرا مي‌دهد، شرح وظايفش از نگاه زيبايي‌شناسي چيست؟ فيلمسازان و فيلم‌نامه‌نويسان در ابتداي كار صفر را صد جلوه مي‌دهند (كار برعكسي كه حضرتعالي در حق بنده فرموديد. سواي هتك حرمت از خانواده‌ام توسط منتقد موردتاييد) بگذريم، باب تخيل گشوده و تمامي اجزاي اجرا در ذهن پروريده مي‌شود. نقش را باطن و لباسي متصور مي‌شوي اما فيلم‌نامه را كه مي‌خواني ذوقت كور مي‌شود. هزاران ايده و پيشنهاد كه سرصحنه برده‌اي كارگر نمي‌شود، نه به ذهن صحنه و نه كارگردان. چرا كه محمل هيچ پيشنهادي فراهم نيست. والا حق با شماست جناب. اينكه احساس مي‌كنيد در فيلمي بد من با كارم اين جمله را مي‌گويم كه:«ببينيد من چه بازيگر خوبي هستم.» حقيقت دارد. خاصه به اين دليل كه مانند بسياري از بازيگران هم‌نسلم روي خطي صاف و يكنواخت حركت نمي‌كنم. ريسك مي‌كنم. بالطبع امكان خطر و خلاقيت بيشتري وجود دارد. مضحك‌ترين جاي نقد موردتاييدتان آنجا است كه به من مي‌گويد به بازيگر روبرويم (الناز شاكردوست) و احساسات او بي‌توجه بوده‌ام. قابل توجه دوستان پشت صحنه فيلم دل‌خون! و تماشاچيان و سينماگران محترم! من به ايشان بي‌توجه بوده‌ام يا ايشان به من؟ شما را چه مي‌شود جناب گلمكاني كه بر چنين نقدهايي صحه مي‌گذاريد؟ اگر براي فيلم بوتيك، روز سوم، كافه ستاره، آخر بازي و ... نقدي بر كار اينجانب نمي‌نويسيد، چيزي نيست مگر احساس كاذب پدرخواندگي كه در عرصه نقد سينما مي‌كنيد.

نه چنين نيست جناب گلمكاني. شما GOD father نقد اين سينما نيستيد. من از آن دست بازيگراني نيستم كه نديدن شما را ناديده بگيرم. نديدن و نفهميدن و درك نكردن شما، آن هم به عمد، علاوه بر اينكه سابقه‌تان را مخدوش مي‌كند، منجر به نديدن و نفهميدن و درك نشدن يك عمر حضور- شايد اتفاقي – خودتان در نقد سينما خواهد شد. تيشه به ريشه خودتان زده‌ايد اگر قاعده و رويه نقد را گم كرده‌ايد، نه من. مرا بزرگاني چون سمندريان، كيميايي، تقوايي، صدرعاملي، بيضايي، فرمان‌آرا، فرهادي، شهبازي و قبادي‌ها دعوت به همكاري كرده‌اند، چه منجر به همكاري شده چه نشده.(اسامي را مرور فرماييد.) نگذاريد تنها امتياز نوشته‌هايتان آزادي اظهار سليقه باشد كه اين براي شما كم است. يا نقدي مبتني بر دانش روز سينما و بازيگري بنويسيد، يا اگر خود را از نوشتن نقدي معاف مي‌دانيد، صرفا اظهار سليقه كافي نيست.

اينكه خطاب به شما (فقط شما) با تعصب و جديت مي‌نويسم از اين‌روست كه يك مويتان مي‌ارزد به هزاران تازه كار ناكارآمد چند جلد خوانده. در مورد شبانه‌روز فرموده بوديد هنر كارگردان‌ها اين بوده كه توانسته‌اند دست و پاي مرا بسته يا اينكه چهره‌ام را زير گريم پنهان كنند. اين ديگر چه نقدي است عزيزدل؟ شايد نمي‌دانيد نقشي را كه بازي كرده‌ام مابه‌ازاي واقعي و اجتماعي داشت. راجع‌ به آن نقش تحقيق شده بود. اگر هم نكته‌اي باشد به زبان سينمايي ويژه فيلم و به لول و زاويه دوربين برمي‌گردد. براي من هوشنگ گلمكاني بي‌هيچ نبود. باز هم گلي به گوشه جمال خودتان. عرصه محروم است از جوانان پرصلاحيت. اينكه مي‌فرماييد استعدادكي دارم از سرم هم زياد است.

در آن قحطي حوصله‌تان كه حتي 6 خط مرا قابل نمي‌دانست اميد همين تك كلمه هم نمي‌رفت. منتقدين بي‌سواد هميشه از سينماگران عقب‌تر بوده‌اند، هم در دانش سينما و هم در تجارب آن. براي آنها صرفا وجاهتي كه از سينما كسب مي‌كنند حائز اهميت است، نه خود سينما. قصد ندارم راجع‌ به نقد خوب حرف بزنم كه آدرس اين مهم را از اغلب يادداشت‌هاي خود شما دارم. عمدا بد ديدن و بد خواندن نه حق من بود و نه برازنده شما. نقدي كه تاييد فرموديد نوشته‌اي بود از سر كينه و عاري از غريزه؛ مطالبي در حد تماشا و مطالعه و نه در مقام تجربه و اجراء. ننگ‌آور است براي من كه درصدد توجيه كارم برآيم. به قول جناب مهرابي:«باوقار و بالنده به راهتان ادامه دهيد. همچون گذشته.» من نيز در اين راه از شما تاسي مي‌جويم.

حامد بهداد

مونا زندی:ازکاردرسینما دلسرد نشده‌ام

sabrian — Sat, 24 Oct 2009 11:43:44 GMT

مونا زندی تاکید کرد به نمایش در نیامدن فیلمش «عصرجمعه»،او را از کار در سینما دلسرد نکرده است.

وی درباره این که چرا این فیلم تا به حال به نمایش عمومی در نیامده گفت: خودم هم دلیل آن را به درستی نمی‌دانم این فیلم هیچ مشکلی برای نمایش ندارد.مونا زندی در پاسخ به این سؤال که آیا از فیلم سازی دلسرد شده که به سراغ تلویزیون رفته گفت: به هیچ عنوان از ساخت فیلم سینمایی دلسرد نشده‌ام . به این خاطر ساخت سریال "خط روی خط" را شروع کردم که کار بسیار خوب و تاثیر‌گذاری است.

مژده شمسایی:من هم بایدتست بازیگری بدهم

sabrian — Sat, 24 Oct 2009 11:39:28 GMT

مژده شمسایی بازی در فیلم سینمایی "مقصد" به کارگردانی همسرش بهرام بیضایی را، منوط به موفقیت در تست بازیگری این فیلم دانست. بازیگر فیلم‌های "مسافران" و "سگ کشی" گفت: "مقصد" یکی از فیلم نامه‌هایی است که بهرام بیضایی برای ساخت آنها برنامه دارد و با تهیه‌کننده، برای ساخت آن به توافق اولیه رسیده است، اما به دلیل سفر

این تهیه‌کننده به خارج از کشور و بسته نشدن قرارداد ترجیح می‌دهم نام ایشان را مطرح نکنم.وی ادامه داد: با بازگشت تهیه‌کننده به ایران، برنامه‌ریزی برای تولید این فیلم سینمایی را شروع می‌کنیم. "مقصد" فیلمی با شخصیت‌های محدود است اما نگاه همیشگی بیضایی را می‌توان در آن دید.بازیگر فیلم "وقتی همه خوابیم" درباره حضورش در "مقصد" گفت: هیچ چیز قطعی نیست، بیضایی از همه بازیگران تست می‌گیرد و من هم مانند دیگران اگر گزینه ایشان باشم، باید تست ‌دهم و بعد مقابل دوربین می‌روم.مژده شمسایی همسر بهرام بیضایی در فیلم‌های سینمایی "مسافران"، "سگ‌ کشی" و "وقتی همه خوابیم" با این کارگردان همکاری کرد. "وقتی همه خوابیم" نوروز امسال روی پرده رفت و به تازگی وارد شبکه نمایش خانگی شده است. فیلم سینمایی "مقصد" به نویسندگی و کارگردانی بهرام بیضایی به تازگی پروانه ساخت دریافت کرد.