جشنواره فیلم باهاماس جایزه یک عمر فعالیت پرثمر هنری خود  را، امسال به«جانی دپ» بازیگر ۴۵ ساله سینما اهدا می کند.اهدای این جایزه به وی موضوعی است که مورد بحث و انتقاد گروهی از منتقدان قرار گرفته است.جایزه ویژه یک عمر فعالیت پرثمر هنری جشنواره، روز ۱۳ دسامبر(۲۲ آذر) به جانی دپ اهدا می شود.

«شون کانری» بازیگر کلاسیک سینما که برای نقش های جیمزباندی خود مشهور است، این جایزه را به «دپ» می دهد.مسئولان جشنواره گفته اند این جایزه به دلیل زحماتی که «دپ» برای صنعت سینما کشیده است، به وی اهدا می شود.به اعتقاد مسئولان جشنواره«دپ» با فیلم های خود تاثیر خوب و مثبتی بر روی سینمای بین المللی و تماشاگران آن در سراسر جهان داشته است

جان مدن» بازهم سینمای ادبی رابرگزید

در یکی از روزهای آفتابی و گرم، «وودی آلن» در «هیل» لندن، به آسمان خیره شده است. در حالی که با ناراحتی سرش را تکان می دهد، زیر لب می گوید: انگار قرار نیست باران ببارد. اگر این گونه باشد، مجبورم فیلمم را جور دیگری بسازم. وی که این روزها به شدت سرگرم فیلم برداری جدیدترین اثرش می باشد،به جای آسمان ابری و بارانی که به آن علاقه بسیار دارد، ناگزیر است مدام روزهای آفتابی و آسمان آبی را تحمل کند. به نوشته دیلی تلگراف او در حالی که دارد به فیلم بردارش کات می دهد می گوید: «باز هم خورشید! نمی توانم تحملش کنم. خورشید همیشه کارهایم را به هم می ریزد.» جدیدترین فیلمش، یک کمدی رمانتیک است. «جاش برولین»، «آنتونیو باندراس»، «آنتونی هاپکینز»، «نوآمی واتس» و «فریدا پینتر»، ستارگان اثر جدید «وودی آلن» هستند. «آلن» مدام به دستیارش خاطرنشان می کند که باران، بخش مهمی از داستان فیلم اوست.

وی در حالی که به سمت «جاش برولین» می رود با صدای بلند می گوید: «خودت که خوب می دانی! من از طرفداران پر و پا قرص باران هستم.» به نظر «آلن» باران در زندگی و بر پرده سینما، جلوه ای زیبا دارد. او مانند همیشه طرح داستانی و نام فیلمش را تا آخرین روزهای فیلم برداری فاش نمی کند. «جاش برولین» قرار است در این فیلم، نقش نویسنده ای سرخورده را ایفا کند. فردی که با خانواده اش مشکلات بسیاری دارد. «آلن» می گوید: «تلاش دارم مشکلات اجتماعی و خانوادگی را، در فیلم هایم به گونه ای ظریف به تصویر بکشم. گاهی اوقات از پس آن برمی آیم اما برخی وقت ها هم آن طور که باید نمی توانم.» «آنتونیو باندراس» همان طور که دارد قهوه می نوشد رو به «وودی آلن» کرده و به وی می گوید: «چرا نمی خواهی نام فیلمت را به ما بگویی؟» «آلن» لبخند می زند و با نگاهی که سرشار از طنز و شوخی است پاسخ می دهد: «هنوز زود است. مگر نمی بینی داریم فیلم برداری می کنیم؟ همه می دانند که من تا زمانی که ساخت فیلمم به پایان نرسیده است، هرگز اسمی برای آن انتخاب نمی کنم.

چون احساس می کنم اگر خوب از کار درنیاید، اسم اثر را به هدر داده ام. از طرفی اگر از همین الان تماشاگر نام فیلمم را بداند، ممکن است داستان آن را حدس بزند. همیشه می خواهم جلوتر از تماشاگر باشم.» ظاهر «آلن» آن قدر سرد، بی روح و خشک است که به سختی می توان تشخیص داد که چه زمان، جدی سخن می گوید و چه هنگام شوخی می کند. شنیدن حرف هایش برای بازیگران، جالب و جذاب به نظر می رسد. اگرچه بیشتر اوقات، نوعی بدبینی خاص نسبت به آینده دارد. «آلن» رو به «آنتونی هاپکینز» کرده و می گوید: «من از آن آدم هایی نیستم که بی آن که به سرنوشت فیلم شان فکر کنند، به سادگی درباره آن تصمیم می گیرند. فکر می کنم هنوز زمان آن نرسیده است تا با شما، درباره آن بحث کنم. شما فقط حواستان باشد که تلاش کنید بهترین باشید. دست کم در فیلم وودی آلن.» ممکن است تصور کنیم «وودی آلن» پس از ساخت بیش از بیست فیلم، ۱۴ بار نامزدی اسکار و دریافت دو مجسمه طلایی، هنگامی که فیلم جدیدش را کلید می زند، دقیقا می داند چه کار می خواهد بکند. اما خودش چنین می گوید: «هرگز این گونه نیست. من هنوز هم هرگاه برای ساخت جدیدترین فیلم پشت دوربین می روم، دلهره دارم. چون این حقیقت را به خوبی درک کرده ام که تجربیات فیلم قبلی ام، در ساخت اثر جدیدم هرگز به کارم نمی آید.»

در حالی که بازیگران دارند خودشان را آماده می کنند، تا دورخوانی فیلم نامه را آغاز کنند، «آلن» به سمت فیلم بردارش می رود. رو به او کرده و می گوید: «شاید باور نکنی! اما کارگردانی هرگز برایم لذت بخش نبوده است.»«وودی آلن» این روزها، صبح زود از خواب بیدار و به موقع، سر صحنه حاضر می شود. تمام روز را هم سر صحنه فیلم حضور دارد. فقط سه ساعت طول می کشد تا فیلم بردار، نور صحنه را مطابق خواست وی تنظیم کند.

هر بار که قرار است سکانسی فیلم برداری شود، مرتب برداشت هایش را تکرار می کند. بازیگران گاهی که عصبانی و خسته هستند، از پاسخ به پرسش های «وودی آلن» طفره می روند. «نوآمی واتس» می گوید:  «آلن گاهی اوقات، واقعا غیرقابل تحمل می شود. برخی روزها در نهایت خستگی جلوی دوربین می روم. اما او آن قدر از بازی هایم اظهار نارضایتی می کند که دلسرد می شوم. اما پس از این که بازی ام را بر پرده می بینم، دلم می خواهد بارها از او تشکر کنم. «آلن» در عین سخت گیری بسیار دوست داشتنی است.» وودی آلن در طول فیلم برداری آثارش، هیچ گاه اجازه نمی دهد هیچ خبرنگاری، سرصحنه فیلم هایش حضور داشته باشد. به رغم آن که بسیاری منتقدان بر این باورند که «وودی آلن» آدم خودخواهی است اما خودش، اظهار می دارد: «از فیلم هایی که می سازم، انتظار چندانی ندارم. هرگاه کار جدیدی را آغاز می کنم دلم می خواهد آن فیلم بهترین اثر کارنامه ام باشد.

اما پس از چند سال که از ساخت آن می گذرد، به این نتیجه می رسم که هنوز بهترین فیلمم را نساخته ام. فکر می کنم تاکنون در سینما به آرزوها و آن چه می خواستم نرسیده ام.» در حالی که برای لحظاتی از صندلی کارگردانی اش بلند می شود تا برای استراحت کمی قدم بزند، اعضای گروه تولید فیلمش، باران مصنوعی راه انداخته اند. آب از پنجره ها روی سنگفرش خیابان، سرازیر شده است. عابران شگفت زده در آن جا تجمع کرده اند در حالی که خیس شده اند. عوامل گروه هم در حالی که چتر در دست دارند، به فعالیت مشغولند. «وودی آلن» لبخندی می زند و زیر لب می گوید: «این طور بهتر شد، انگار در فیلمم باران هم خواهم داشت.»

مترجم -احمد صبریان

«جورج کلونی» بازیگر صاحب نام و مشهور سینمای هالیوود، این روزها با فیلم «آقای فاکس شگفت انگیز»، میهمان پرده سینماهای جهان است. وی به تازگی در افتتاحیه جشنواره لندن درباره سه فیلم خود و چهره پیرش در بیشتر فیلم های اخیرش سخن گفته است. به نوشته دیلی تلگراف این بازیگر ۴۸ ساله هالیوود، برخلاف بسیاری از ستاره های سینمای جهان، که بیشتر به سبب چهره شان به شهرت رسیده اند و از سخن گفتن درباره پیری و پا به سن گذاشتن شان ابا دارند، در کمال خونسردی می گوید: «این که پیر شدنم را بر پرده سینما می بینم، برایم جذاب و جالب است. به همین سبب به تازگی هیچ گاه در فیلم هایم گریم نمی کنم.

این موضوع ناخودآگاه به من خاطرنشان می کند که دارم پیر می شوم.» کلونی که بیشتر تماشاگران و منتقدان وی را، «کری گرانت قرن بیست و یکم» خطاب می کنند، در کمال تعجب اظهار می دارد: «من برخلاف همکاران هم سن و سال خودم، چندان با بازیگران جوان کنار نمی آیم و با آن ها کار نمی کنم. چون بیش از حد پرتوقع هستند. دوست دارم با بازیگران بزرگ تر یا هم سن خودم، هم بازی باشم. شاید به همین خاطر است که بیشتر منتقدان و تماشاگران گمان می کنند که سن من، بیش تر از آن چیزی است که روی پرده سینما می بینند.» جورج کلونی با صراحت تاکید می کند: «من با پیر شدن مشکلی ندارم زیرا فکر می کنم از گزینه دیگر، یعنی «مرگ» بهتر است.» وی به تازگی بازی در یک پویانمایی، به کارگردانی «ولس اندرسون» را به پایان رسانده است. در این فیلم -آقای فاکس شگفت انگیز- وی به جای شخصیت اصلی فیلم صحبت می کند. کلونی دو فیلم دیگر یعنی درام کمدی-رمانتیک «درهوا» و کمدی سیاه «مردانی که به بزها خیره می شوند»، را آماده نمایش دارد. وی در حالی که خنده دلنشینی بر لب دارد می گوید: «این روزها سرم خیلی شلوغ است. مدام باید جلوی دوربین باشم. هنوز از بازی در یک فیلم، خلاص نشده ام که باید سراغ فیلم دیگری بروم. آثارم نیز فیلم هایی هستند که به رغم پرکار بودنم، از بازی در آن ها شرمسار نیستم.» کلونی این روزها در ایتالیا در حال بازی در فیلم «آمریکایی» به کارگردانی «آنتون کوربین» است. وی در این فیلم نقش یک قاتل حرفه ای را ایفا می کند و از بازی در آن، بسیار هیجان زده به نظر می رسد. وی درباره فیلم «درهوا» با علاقه و هیجان صحبت می کند: «نقش من در این فیلم به شخصیت خودم بسیار شباهت و نزدیکی دارد. در این فیلم مدام یک چمدان در دست دارم. اما خوشحالم که توانسته ام از عهده همین کار برآیم. دوست دارم این فیلم را زودتر از دیگر آثاری که آماده نمایش دارم تماشا کنم.» کلونی درباره فیلم «مردانی که به بزها خیره می شوند» می گوید: «فیلم نامه این اثر مدتی در هالیوود و انگلستان در میان تهیه کنندگان دست به دست می گشت. حتی به خاطر برخی مخالفت ها، اصلا قرار نبود ساخته شود. کار در این پروژه برایم دردسرهای زیادی به همراه داشت. اما فضای مفرح آن، تا حدی دشواری کار را برایم آسان ساخته بود.»«جورج کلونی» در شهری کوچک در کنتاکی، متولد شده است. در ۲۱ سالگی به لس آنجلس رفت و از اواسط دهه ۸۰، در فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی به ایفای نقش پرداخت. در این سال ها در فیلم های کمتر دیده شده ای، چون «بازگشت گوجه فرنگی های قاتل» و «گریز لوی ۲: غارتگر» حضور یافت. سرانجام سال ۱۹۹۴ با بازی در نقش شخصیت جذاب اما پرآشوب «داگلاس»، در سریال تلویزیونی «ای ار»، بازیگری محبوب و تبدیل به یک ستاره شد. کلونی بعدها در آثاری چون «خارج از دید»، «میانجی صلح»، «سه پادشاه» و «توفان کامل»، نقش آفرینی کرد. پس از این که شرکت فیلم سازی اش را تاسیس کرد، برای بازی در فیلم «مایکل کلایتون»، نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد شد. کلونی می گوید: «من بازیگر خوش شانسی هستم. چون توانسته ام در فیلم هایی بازی کنم که تماشای آن ها برای مخاطبانم قابل تحمل باشد. من به برخی فیلم هایم افتخار می کنم. فیلم هایی چون «ای برادر! کجایی؟»، «سه پادشاه»، «شب به خیر و موفق باشید» و «مایکل کلایتون». کلونی به عنوان یک بازیگر، ظرفیت انتقادپذیری بالایی دارد. اما دوست ندارد که منتقدان کارهای کنونی اش را، با آثار گذشته اش مقایسه کنند. خودش در این باره با صراحت اظهار می دارد: «دلم می خواهد در سال هایی که می آید، بیشتر روی کارهای متفاوت و آثاری که حرفی برای گفتن دارند، تمرکز کنم دوست دارم از امروزم صحبت کنند نه دیروزی که خودم آن را به یاد نمی آورم. من نمی توانم در سیستم های استودیویی، که تمام ذکر و فکرشان ساخت فیلم های اکشن پرهزینه است، دوام بیاورم. خودم را دست و پا بسته، اسیر تهیه کنندگان هالیوود نمی کنم. در نهایت احترام پیشنهادی را که گمان می کنم بوی سوءاستفاده و تجارت از آن می آید، رد می کنم.»«جورج کلونی» هم اکنون هم چون گذشته به عنوان یک ستاره محبوب، جذاب و بااخلاق و کارگردانی محترم، مورد اعتماد بسیاری از سرمایه گذاران، مدیران استودیوها، توزیع کنندگان، منتقدان و تماشاگران است. خودش معتقد است: نمی دانم این وضعیت تا چه زمان ادامه دارد و تا چه هنگام می توانم مورد احترام دیگران باشم. اما همین که در شهر بی در و پیکر هالیوود، با خوبی از من یاد می شود برایم جای خوشحالی بسیاری دارد. باور کرده ام که سنم دارد بالا می رود.

چون در مسیر بازی در نقش های مکمل افتاده ام. اما به جایگاهم در سینما افتخار می کنم و با آن کنار آمده ام.

فصل پاییز زمانی است که استودیوها بهترین فیلم های خود را، با مضامین خاص برای کسب جوایز سینمایی روانه پرده می کنند، اما به نظر می رسد در برنامه اکران پاییز ۲۰۰۹ جایی برای این گونه آثار نیست.نیوزویک اعلام کرد زمستان سال ۲۰۰۷ استودیوی برادران وارنر پوستر فیلمی را به تمام سینمادوستان نشان داد که قرار بود دومین فیلم پرفروش تاریخ سینمای جهان لقب گیرد؛ «شوالیه تاریکی». در آن پوستر تبلیغاتی، شخصیت جوکر پشت یک دیوار شیشه ای با خون می نوشت: «چرا این قدر جدی؟»حالا کسی باید این سوال را از هالیوود بپرسد. آن چه پاییز امسال روی پرده سینماها می رود موضوع هایی چون قتل، حشرات، ایدز، سرطان، آزار و انبوه مرگ ها و قتل های غیرمنتظره و دهشتناک است. این همه تشابه موضوع را در فیلم ها، نباید به پای اتفاق و تصادف نوشت.فیلم نامه بسیاری از فیلم هایی که پاییز ۲۰۰۹ به نمایش درمی آیند، در اواخر دوره حکومت بوش در آمریکا نوشته شده است، یعنی زمانی که بخش زیادی از هالیوود زیر سایه ابرهای یاس و غم بود. حالا هم که همه افسرده و دلتنگیم. اقتصاد همچنان فروپاشیده است، نرخ بی کاری رو به افزایش می رود و در این شرایط واقعا کسی هست که برای افسرده تر شدن به سینما برود؟برای درک شرایط امروز سینمای آمریکا لازم نیست راهی چندان دور برویم کافی است به تازه ترین تجربه کارگردانی «برادران کوئن» نگاهی بیندازیم. «یک مرد جدی» داستان یک استاد فیزیک است که همسرش او را ترک کرده، فرزندانش از او متنفرند و برادرش هم دستگیر شده است. داستان از این تیره تر سراغ داشتید؟«جاده» براساس رمان «کورمک کارتی» با بازی «ویگو مورتنسن» در یک فضای آخرالزمانی می گذرد. «یک مرد تنها» درباره مردی است که باید با مرگ ناگهانی محبوبه خود در یک سانحه رانندگی کنار بیاید. در «استخوان های دوست داشتنی» یک دختر نوجوان به قتل می رسد و حالا باید تمام این حوادث تلخ و دهشتناک را در سالن های تاریک سینما دید.تماشاگران معمولا برای دیدن فیلم هایی در سینما پول خرج می کنند که آن ها را، از فضای موجود بیرون بیاورند . تابستان پارسال هم هیچ کدام از فیلم هایی که با موضوع سرطان و مضامین مشابه روی پرده رفتند، به فروشی قابل قبول دست نیافتند.کافی است نگاهی به پرفروش ترین فیلم های امسال بیندازیم تا ببینیم ذائقه تماشاگران معمولی سینما به سمت چه آثاری رفته است. «ترنسفورمرز: انتقام شکست خوردگان» پرفروش ترین فیلم سال ۲۰۰۹ تا امروز بوده و «هری پاتر و شاهزاده دورگه» در رده دوم ایستاده است. کمدی «خماری» هم در کمال شگفتی ۲۷۵ میلیون دلار فروخت.بسیاری از فیلم های تیره و تلخ برای موفقیت در اسکار تلاش می کنند، اما احتمال دارد آ ن ها اسکار را هم با خود غرق کنند. اگر نخبه های هالیوود بتوانند به راحتی از کنار انیمیشن «بالا» برای حضور در میان ۱۰ فیلم نامزد اسکار بهترین فیلم بگذرند، شاید فهرست آن ها تلفیقی از فیلم های حاضر در این مطلب به علاوه «جعبه درد»، «لعنتی های بی آبرو» و «ستاره درخشان» باشد

پایگاه اینترنتی "مووی‌فون" 40 فیلم از آثار کلاسیک دهه 1950 را برگزیده و دیدن آنها را، به علاقمندان جدی سینما توصیه کرده است"تام جانسن" منتقد و نویسنده "مووی‌فون"، ضمن ستایش از حال و هوای سینمای هالیوود در دوران پس از جنگ دوم جهانی به ویژه از منظر روانشناسی و ایجاد تعلیق در سینما، 40 فیلم برگزیده خود را معرفی کرد. در این فهرست ترکیبی از آثار وسترن، کمدی، معمایی و درام‌های رمانتیک به چشم می‌خورد."در بارانداز" ساخته الیا کازان با نقش‌آفرینی "مارلون براندو"در صدر این جدول قرار دارد.

"اتوبوسی به نام هوس"، "آواز در باران"، "بعضی‌ها داغشو دوست دارن"، "پنجره عقبی"، "پل رودخانه کوای"، "جویندگان"، "سیندرلا"، "راه های افتخار" و "شمال از شمال غربی" فیلم‌هایی هستند که رده‌های دوم تا دهم را به خود اختصاص داده‌اند.از دیگر فیلم‌های مهم این فهرست می‌توان به "دوازده مرد خشمگین"، "سرگیجه"، "غول"، "شور زندگی"، "صلاة ظهر"، "راشامون"، "وحشی"، "بن هور" و "شرق بهشت" اشاره کرد. در میان کارگردانان نام آثار آلفرد هیچکاک بیش از دیگر فیلم سازان به چشم می‌خورد و "مارلون براندو" بیش از هر بازیگر دیگری، در فیلم‌های این فهرست حضور دارد

در سال های اخیر بیشتر ستارگان و قهرمانان سینمای اکشن هالیوود، مشغول بازی در فیلم هایی هستند که هیچ ارتباطی با سابقه حرفه ای شان ندارد. «ژان کلود ون‌دام»، «سیلوستر استالونه»، «آرنولد شوارتزنگر»، «جکی چان»، «چاک نوریس» و... ازجمله این بازیگران هستند. اما شاید بتوان گفت «بروس ویلیس» تنها بازیگری است که از گذشته تاکنون، به جز سینمای اکشن کمتر در فیلم های دیگر، به ایفای نقش پرداخته است. به عبارتی وی در حال حاضر تنها بازمانده نسل ستارگان سینمای اکشن است اما با این وجود، هرساله هنگام برگزاری مراسم اسکار، نام «بروس ویلیس» چندان به میان نمی آید. انگار او چندان مایل نیست که در میان ستاره های سینما، جایگاه ثابتی داشته باشد. به راستی چرا نام «بروس ویلیس» به عنوان بهترین بازیگر مرد نسل خود، در میان نامزدهای دریافت جایزه اسکار نیست؟ به نوشته تایم شاید هالیوودی ها، «بروس ویلیس» را یکی از همان آدم های سرسخت، ازخودراضی و خودشیفته می دانند. حتی برخی از آن ها بر این باورند که ستاره سینما شدن، فقط مختص افراد خاصی است.

افرادی خوش شانس که انگار مادرزاد، ستاره سینما به دنیا آمده اند.کافی است برای اثبات توانمندی های «ویلیس»، فهرست فیلم هایی را مرور کرد که وی در دهه اخیر، در آن ها به ایفای نقش پرداخته است. «داستان عامه پسند» کوئنتین تارانتینو، «حس ششم» و «شکست ناپذیر» ام.نایت.شیامالان، «شهر گناه» رابرت رودریگز و مجموعه فیلم های «جان سخت». در تمامی این فیلم ها، «بروس ویلیس»، نقش مردانی زجرکشیده و متاثر از رنج های روحی و روانی را، ایفا کرده است. درست مانند جدیدترین فیلمش با عنوان «جایگزین ها» که از هفته گذشته، در سینماهای جهان به روی پرده رفته است. «جایگزین ها» یک حماسه و افسانه علمی- تخیلی بلندپروازانه است. داستان این فیلم در آینده رخ می دهد و در آن، «ویلیس» در نقش یک پلیس، بازی درخشانی از خود ارائه داده است. او در این فیلم این قدرت را دارد که شما را وادار کند، تا چشم از او برندارید. «ویلیس» در ژست آدمی که اهمیت چندانی به نگاه موشکافانه دوربین نمی دهد، در «جایگزین ها» رفتاری محتاطانه توأم با نفرت را به نمایش می گذارد.وی سال ۲۰۰۷ هم نوعی ژرف نگاری جاهل مآبانه را، تا حد بسیار زیادی، در فیلم «جان سخت» از خود ارائه کرد.

در چشمان شخصیت سینمایی «بروس ویلیس»، رنجی را می توان مشاهده کرد که انگار می گوید از دوزخ بازگشته و بخشی از آن را، با خود آورده است. «ویلیس» در ۵۴ سالگی، تک ستاره عصر فیلم های اکشن دهه ۱۹۸۰ است. بازیگری که هم چنان به شکل بارزی، تجسم یک مرد مضطرب و سازش ناپذیر است. «چاک نوریس» به تلویزیون رفت و نقش های بی اهمیت را، ایفا کرد. کار «ژان کلود ون دام» به جایی رسیده است که این سال ها، در فیلم های بی خاصیت ویدئویی، بازی می کند. «آرنولد شوارتزنگر» نیز در بخش غیرسینمایی حضور دارد. «جکی چان» هنوز هم این طرف و آن سوی اقیانوس آرام، در فیلم ها بازی می کند. در این میان تنها «بروس ویلیس» باقی مانده است. وی آخرین بازمانده قهرمانان سینمای اکشن است. به نظر بسیاری از منتقدان شاید پس زمینه شخصیتی ویلیس، سبب شد که او نقش های انسان های نابودناپذیر را، این گونه باورپذیر بازی کند. پدرش یک جوشکار و مادرش زنی آلمانی بود که زندگی سختی را، از سر گذرانده بود. «ویلیس» قید دانشگاه را زد، تا بازیگری بیاموزد. اما در این مدت حرفه های دشواری را تجربه کرد. مامور حفاظت، مامور تحقیق، خوانندگی و کافه داری. در حقیقت هیچ نکته خام و ناپخته ای در پرسونای «ویلیس» نیست. تا پیش از ۳۰ سالگی، هیچ کس او را نمی شناخت. بی تردید وی زمانی در قالب شخصیت «بروس ویلیس» رفت که در مجموعه تلویزیونی «زیر نور ماه»، با «سی بل شپارد» هم بازی شد. موفقیتش در این سریال، او را به سوی بازی در مجموعه ای از فیلم های کمدی کشاند.سال ۱۹۸۸ «جان سخت» از راه رسید. پوستری از «ویلیس» با بدنی عضلانی ، بر بیلبوردها و دیوارهای شهر جا خوش کرد. از آن پس بود که او در شمایل یک ستاره اکشن و پلیس قهرمان، نزد تماشاگران پذیرفته شد. وی اکنون قهرمان فیلم «جایگزین ها»ست. فیلمی که براساس یک رمان تصویری، ساخته شده است. داستان این فیلم در آینده نزدیک و در دورانی رخ می دهد که انسان ها، در انزوا زندگی می کنند. این فیلم شرایطی را به تصویر می کشد که در زندگی روزمره، روبات ها جایگزین انسان هایی شده اند که در خانه می مانند. در خانه به جای روبات ها حرف می زنند و رفتار آن ها را کنترل می کنند. این داستان، بسیار شبیه داستان های «فیلیپ.ک.دیک» است. فیلمی هم چون «گزارش اقلیت» که در آن انسان ها و روبات ها، برای رسیدن به یک روح مشترک در آینده، تلاش می کنند یا فیلم های «ماتریکس» و «منطقه ۹». «جایگزین ها» اثری شلوغ و اکشن است که میل به آشفتگی دارد. تنها نکته قابل تأمل فیلم، حضور «بروس ویلیس» در دو نقش «گریر» -یک مرد افسرده که به تازگی پسرش در یک تصادف رانندگی کشته شده است- و یک مامور اف.بی.آی می باشد. البته می توان چنین حدس زد که شکست تجاری این فیلم، غیرمنتظره نیست. آمار فروش هفته می گوید که «ویلیس» دیگر حال و هوای یک ستاره را ندارد. از «حس ششم» تاکنون «زندگی کن یا سخت بمیر» تنها فیلم اوست که در بازار آمریکای شمالی بیش از صد میلیون دلار فروش داشته است. این روزها «ویلیس» فقط در فیلم هایی ایفای نقش می کند که دل خواه اوست. وی کمدی های نامتعارف و فیلم های هنری را، جایگزین داستان های اکشن کرده است. وی تنها به این شرط حاضر به بازی در «حس ششم» شد که دیسنی روی فیلمی که خودش می خواست در آن بازی کند سرمایه گذاری کند. فیلم «قهرمانان» به کارگردانی «آلن رودولف»، فیلمی که یک شکست تمام تجاری به همراه داشت. ممکن است گروهی در هالیوود با استناد به فروش متوسط فیلم های ناموفق «ویلیس» و دستمزدهای بسیار زیاد وی، به این نتیجه رسیده اند که می توانند با بازیگری جوان تر و ارزان تر به موفقیت برسند. اما بی شک هیچ یک از بازیگران امروز هالیوود، نمی توانند یک نقش اکشن را با جسارت، پختگی و باورپذیری «ویلیس» بازی کنند. باید اعتراف کرد که «بروس ویلیس» هیچ جایگزینی ندارد. وی در قالب یک ستاره و بازیگر، هنوز هم منحصر به فرد است.

اثر پویانمایی «ابری با احتمال بارش کوفته قلقلی» در نخستین هفته اکران در بازار آمریکای شمالی، ۳۰/۱ میلیون دلار فروخت و در صدر جدول فروش قرار گرفت.«ابری با احتمال بارش کوفته قلقلی» به کارگردانی «فیل لرد» و «کریس میلر»، بر مبنای یک کتاب کودکانه، به همین نام نوشته «جودی بارت» و «ران بارت» ساخته شده است که نخستین بار سال ۱۹۷۸ منتشر شد. داستان این فیلم درباره شهری است که در آن غذا مانند باران از آسمان فرومی آید.بیل هدر، آنا فریس، اندی سامبرگ، بروی کمپبل، جیمز کان و بروس جی. تامپسن، صداپیشه های پویانمایی رایانه ای «کوفته قلقلی» هستند که با بودجه ای حدود ۱۰۰میلیون دلار ساخته شده و در ۳۱۱۹ سینما در آمریکا به روی پرده رفته است.به گزارش دیلی تلگراف، تریلر کمدی «خبرچین» به کارگردانی «استیون سودربرگ» هم در هفته نخست اکران در ۲۵۰۵ سینما ۵/۱۰ میلیون فروخت و دومین فیلم پرفروش هفته شد. «مت دیمن» در این فیلم به نقش «مارک ویتاکر» کارمند ساده یک شرکت لیزینگ ظاهر می شود که به عنوان خبرچین به استخدام اف بی آی درمی آید، تا فعالیت های غیرقانونی شرکت خود را در زمینه تبانی در قیمت گذاری گزارش کند.اسکات باکیولا، جوئل مک هیل و ملانی لینسکی از دیگر بازیگران فیلم «خبرچین» هستند که براساس اتفاقات واقعی و با اقتباس از یک کتاب غیرداستانی به همین نام، نوشته «کورت آیشنوالد» ساخته شده است. «دیمن» و «سودربرگ» پیش از این در سه گانه «اوشن» با هم همکاری کرده اند.

درام «خودم می توانم کار بد انجام دهم» ساخته «تایلر پری» این هفته با ۵۷ درصد کاهش، ۱/۱۰ میلیون دلار فروش کرد و در رده سوم جدول قرار گرفت. مجموع فروش این فیلم ۹/۳۷ میلیون دلار شده است.درام رمانتیک «عشق اتفاق می افتد» با بازی «آرون اکهارت» و «جنیفر آنیستن»، از دیگر فیلم هایی است که از هفته گذشته در آمریکا اکران شده است. این فیلم به کارگردانی «براندون کمپ» در ۱۸۹۸ سینما ۴/۸ میلیون دلار به دست آورد و چهارمین فیلم پرفروش شد. داستان این فیلم درباره مردی به نام برک (اکهارت) است که به تازگی همسر خود را از دست داده است. تلاش او برای کنار آمدن با این مسئله مضمون کتابی می شود که از قضا پرفروش از کار درمی آید. برک در سفری کاری با زنی (آنیستن) آشنا می شود و...مارتین شین، جودی گریر و جان کارول لینچ، از دیگر بازیگران پروژه ۱۸ میلیون دلاری «عشق اتفاق می افتد» هستند. فیلم ترسناک «بدن جنیفر» با بازی «مگان فاکس» هم در نخستین هفته نمایش با 8/6 میلیون دلار فروش در ۲۷۰۲ سینما، در رده پنجم قرار گرفت. این فیلم را «کارین کاساما» فیلم ساز آمریکایی ژاپنی تبار کارگردانی کرده و داستان آن درباره دو دوست صمیمی است که یکی از آن ها، بر اثر یک حادثه تشنه خون انسان ها می شود.آماندا سیفراید و آدام برودی هم در «بدن جنیفر» بازی می کنند که فیلم نامه آن را «دایابلو کدی» فیلم نامه نویس برنده اسکار -«جونو»- نوشته است. پویانمایی افسانه علمی «۹» به تهیه کنندگی «تیم برتون» ۵/۵ میلیون دلار فروخت و ششمین پرفروش هفته شد. مجموع فروش این فیلم، پس از ۱۲ روز به ۸/۲۲ میلیون دلار رسید.«لعنتی های بی آبرو» ساخته کوئنتین تارانتینو در پنجمین هفته نمایش، ۶/۳ میلیون دلار دیگر به دست آورد و رتبه هفتم را کسب کرد. مجموع فروش فیلم جدید تارانتینو در آمریکا، ۹/۱۰۹ میلیون دلار شده است. «لعنتی های بی آبرو» در سطح بین المللی هم در ۲۹۰۰ سینما در ۴۰ کشور ۲/۱۱ میلیون دلار دیگر به دست آورد و مجموع فروش خود را در این بازار به ۷/۱۱۵ میلیون دلار رساند.«لعنتی های بی آبرو» با پشت سر گذاشتن فیلم «بیل را بکش: جلد یک» (۴/۱۱۱ میلیون دلار) پرفروش ترین فیلم تارانتینو در بازار خارج از آمریکا شده است. کمدی «همه چیز درباره استیو» با بازی «ساندرا بولاک» هم با ۴/۳ میلیون دلار، در رده هشتم فهرست فروش آمریکای شمالی قرار گرفت و پس از سه هفته مجموع فروش خود را به ۶/۲۶ میلیون دلار رساند.تریلر ترسناک «انجمن دانشجویان دختر» ۵/۲ میلیون دلار فروخت و فیلم نهم شد. فیلم ترسناک «مقصد نهایی» هم در چهارمین هفته نمایش، ۳/۲ میلیون دلار دیگر فروش داشت و عنوان دهمین فیلم پرفروش را از آن خود کرد.در مجموع ۱۰ فیلم پرفروش این هفته در آمریکا، ۳/۸۳ میلیون دلار نصیب گیشه ها کردند که در مقایسه با هفته مشابه پارسال، ۱۴ درصد بیشتر است. درام رمانتیک «ستاره درخشان» ساخته «جین کمپیون»، در ۱۹ سینمای شش شهر ۳/۱۹۰ هزار دلار فروخت. فیلم «پاریس» با بازی «ژولیت بینوش» هم در شش سینما در نیویورک و لس آنجلس ۸/۴۶ هزار دلار فروش داشت.در بازار خارج از آمریکا، اثر پویانمایی «بالا» تولید استودیوهای «پیکسار» و «دیسنی» در ۲۷۱۸ سینما در ۲۳ کشور، ۷/۱۳ میلیون دلار فروخت و پرفروش ترین فیلم هفته در سطح بین المللی شد. این فیلم از ۲۹ مه اکران شده و تاکنون در بازار خارج از آمریکا حدود ۲۰۰ میلیون دلار فروخته است.

«آواتار» نقطه آخر جلوه های ویژه خیره کننده است که فیلم های «جیمز کامرون»، به آن شهرت دارد.

هفته پیش نخستین آنونس «آواتار» - جدیدترین فیلم «جیمز کامرون»- برای سینماروها در سراسر جهان پخش شد. آن روز، روز «آواتار» بود. دست کم برای کسانی که هوچی گری های مربوط به فیلم جدید جیمز کامرون، کارگردان «تایتانیک» را دنبال می کنند که یک نمایش مجلل سه بعدی است.

جنجال ها درباره «آواتار» - که گفته می شود ایده تولید آن ۱۴سال در ذهن بود و ساخت آن چهار سال طول کشید- به قدری بود که استودیوی فاکس قرن بیستم، تصمیم گرفت برای ایجاد هیجان بیشتر پیش از نمایش عمومی فیلم، یکی از آنونس های آن را به طور رایگان عرضه کند.

به گزارش دیلی تلگراف «سام ورثینگتن» بازیگر استرالیایی در «آواتار» نقش «جیک سالی» یک تفنگدار را بازی می کند که برای کمک به بیگانه هایی که قصد دفاع از سیاره خود را در برابر حمله انسان ها دارند، به آن ها می پیوندد. تردیدی نیست که «آواتار» نقطه آخر جلوه های ویژه خیره کننده است که مشخصه فیلم های «کامرون» است. اما بخش زیادی از هوچی گری ها بیش از آن که درباره از راه رسیدن یک داستان دیگر درباره موجودات بیگانه باشد، درباره فرمت این فیلم است.

«آواتار» با استفاده از دوربین های سه بعدی و فناوری جدید ساخته شده است. «آواتار» خیره کننده ترین و واقع بینانه ترین فیلم سه بعدی می باشد که تاکنون در سینما به نمایش درآمده است. برای سردسته های تشویق گران، این فیلم چیزی کمتر از یک انقلاب سینمایی نیست.

«جان فاورو» کارگردان فیلم «مردان آهنی» تنها یکی از چندنفری است که «آواتار» را دیده اند. او درباره این فیلم می گوید: «کامرون این فرمت را به گونه ای عرضه کرده است که همه چیز را عوض می کند. من تصور می کنم این کار آینده سینماست.»

اما تاریخ فیلم سه بعدی بسیار پرفراز و نشیب و پر از امیدهای فراوان و سرآغازهای اشتباه است. موفقیت فیلم هایی چون «شیطان بوانا»- درباره شیرهای آدم خوار در آفریقا- در اوایل دهه ۱۹۵۰ عصر طلایی این نوع سینما را رقم زد که دوره ای کوتاه و به لحاظ بصری، رشد نیافته بود. اما هزینه های زیاد و مشکلات تکنیکی باعث شد علاقه به این نوع فیلم سازی کمتر شود و تجربه های اخیر در این زمینه بیشتر محدود به مستندهای کوتاه بوده است.

«جیمز کامرون» سال ۲۰۰۳ برای ساخت مستند «اشباح گرداب» از سیستم موسوم به «دوربین واقعیت» بهره برد و به این شکل، نقشی مهم در رشد و گسترش فرمت جدید داشت. کامرون همان زمان گفت: «فیلم برداری سه بعدی مشکلات بسیاری دارد که ما همه آن ها را رفع کرده ایم.»

با وجود هیجان زدگی کامرون، این خود «آواتار» است که باید شایستگی اش را ثابت کند.اگر یک بلاک باستر با مدت زمان بیش از دو ساعت، بتواند بی آن که باعث سردرد تماشاگر شود، یک تجربه واقعا تاثیرگذار برای او باشد، حتما یک انقلاب سینمایی هم هست. در غیر این صورت نام آن، به عنوان یک شکست سه بعدی بزرگ در تاریخ ثبت می شود.

«آواتار» نخستین فیلم داستانی «جیمز کامرون» پس از فیلم «تایتانیک» و پرفروش ترین فیلم تاریخ سینماست. فاکس این فیلم را از ۱۶دسامبر در دو قالب عادی و آیمکس در سینماهای جهان اکران می کند. سیگورنی ویور، میشل رودریگز، زو سالدانا، جووانی ریبیسی و جوئل مور دیگر بازیگران فیلم هستند که ۴۰درصد آن زنده و ۶۰درصد آن،با استفاده از تصاویر رایانه ای ساخته شده است.

اسکرین دیلی- فهرست ۴۸ فیلم برای دریافت جایزه بهترین فیلم قاره سبز، از سوی آکادمی فیلم اروپا منتشر شد.این آثار از ۲۰ کشور اروپایی، به عنوان نامزدهای دریافت جایزه فیلم اروپا انتخاب شده است. در فهرست نامزدهای جایزه فیلم اروپا چهره های سرشناس سینمای جهان از جمله «کن لوچ»، «آندره وایدا»، «دنی بویل»، «لارس فون تری یه» و «پدرو آلمادوار»، به چشم می خورند. معروف ترین فیلم های نامزد جایزه فیلم اروپا براساس فهرست منتشر شده از سوی آکادمی فیلم اروپا عبارت است از: آغوش های شکسته (اسپانیا)، ضد مسیح (دانمارک)، عقده بادرمنهوف (آلمان)، مخزن ماهی (انگلستان)، جعبه پاندورا (ترکیه)، پیامبر (فرانسه)، کتاب خوان (آلمان)، میلیونر زاغه نشین (انگلستان)، حمله شیرین (لهستان) و روبان سفید (فرانسه).مراسم اهدای جوایز فیلم اروپا، ۲۱ آذر در آلمان برگزار می شود.

«سرویلو»، «زندگی آرام» را برگزید

ورایتی- «دیوید فینچر» کارگردان صاحب نام سینمای هالیوود، از سوی کمپانی «کلمبیا پیکچرز» برای کارگردانی پروژه سینمایی «شبکه اجتماعی»، انتخاب شد. این کمپانی که از مدت ها پیش با «فینچر» درباره ساخت این فیلم مذاکره داشت، سرانجام توانست نظر مساعد وی را برای کارگردانی این اثر جلب کند. «شبکه اجتماعی» به راه اندازی و توسعه شبکه «فیس بوک»، در سال ۲۰۰۴، توسط چند دانشجوی دانشگاه هاروارد می پردازد. فیلم نامه اثر جدید «دیوید فینچر» را «آرون سورکین» نوشته است. «فینچر» که ساخت این فیلم را اواخر سال میلادی جاری آغاز می کند، سال گذشته با فیلم «پرونده عجیب بنجامین باتن»، نامزد اسکار بهترین کارگردانی شد.

«بازی»، «هفت» و «اتاق وحشت»، از دیگر ساخته های مطرح «دیوید فینچر» است.

آنتونیو باندراس و یک جایزه ویژه سینمایی

اسکرین دیلی- جشنواره بین المللی فیلم «کارلو وی واری» چک امسال برنامه تقدیر ویژه خود را به «جان مالکوویچ» سینماگر آمریکایی، اختصاص داده است. در جریان برگزاری این جشنواره، گوی بلورین یک عمر دستاورد هنری در جهان سینما، به «جان مالکوویچ» اهدا می شود.

در این رخداد سینمایی «مالکوویچ» نخستین تجربه کارگردانی خود را، با عنوان «رقصنده طبقه بالا» محصول سال ۲۰۰۲، به نمایش خواهد گذاشت.

در جشنواره امسال هم چنین، از «جان اسوان کاچر» کارگردان فیلم های پویانمایی و اهل جمهوری چک، «آلن رودولف» کارگردان سینمای آمریکا و «پاترپس چروا» فیلم ساز فرانسوی، تقدیر خواهد شد.

آثار مطرح سینمای جهان از جمله «شیراندره» برنده خرس طلایی برلین، «پارک وبا» برنده یوزپلنگ طلایی لوکارنو، «کشتی گیر» برنده شیر طلایی ونیز و «روبان سفید» برنده نخل طلای کن ۲۰۰۹ امسال در جشنواره کارلووی واری به نمایش درمی آید.

لیام نیسن پای میز مذاکره

رویترز- «سام مندس» با جدیدترین اثرش به نام «به دوردست می رویم»، برای فتح گیشه های تابستانی هالیوود، به سینما می آید. این فیلم داستان زندگی یک زوج جوان را روایت می کند، که در پی یافتن بهترین مکان برای تولد نخستین فرزندشان، سراسر آمریکا را پشت سر می گذارند. در این فیلم «جان کراسینسکی» و «مایا رادولف»، ایفای نقش می کنند.

از دیگر فیلم های مطرح اکران تابستانی هالیوود می توان به کمدی ماجراجویانه «سرزمین گمشده» ساخته «براد سیلبرلینگ» و با بازی «ویل فارل»، «هنگوو» به کارگردانی «تدفیلیپس» و با حضور «برادلی کوپر» ، «اوهلمز»، «جاستین بارتام» و «جفری تامبور» و فیلم «فیلم زندگی من در خرابه ها» به کارگردانی «دونالد پتری» اشاره کرد.

راب راینربه توافق رسید

خبرگزاری فرانسه- چهارمین قسمت از فیلم «مرد عنکبوتی»، با حضور «کریستین دانست» ساخته می شود. وی پیش از این در قسمت های پیشین مجموعه فیلم های «مرد عنکبوتی» نیز ایفای نقش کرده است. این فیلم قرار است سال ۲۰۱۱ اکران شود و «سام ریمی» نیز کارگردانی آن را، بر عهده خواهد داشت. حوادث «مرد عنکبوتی۴» در نیویورک می گذرد.

ورایتی- جوایز اصلی چهل و هشتمین دوره هفته منتقدان کن ۲۰۰۹، به فیلم های «خداحافظ گری» از فرانسه، «منطقه افراد گمشده» از بلژیک، هلند و مجارستان و «من مادرم را کشتم» از کانادا تعلق گرفت. فیلم های«خداحافظ گری» به کارگردانی «نسیم آموش» جایزه بزرگ هفته منتقدان کن و «منطقه افراد گمشده» کارولین استروب، جایزه بهترین فیلم نامه را، از بخش هفته منتقدان کن نصیب خود کردند.«دانه های پاییزی» پاتریک اکلوند از سوئد نیز جایزه بزرگ بهترین فیلم کوتاه هفته منتقدان را دریافت کرد و جایزه کداک کشف فیلم کوتاه ، به فیلم «لوگوراما» از فرانسه اهدا شد. هم چنین فیلم «زمزمه با باد» ساخته «شهرام علیدی» محصول عراق، موفق به دریافت ۳ جایزه انجمن سینمای مستقل، صندوق اصلی فعالیت اجتماعی و جایزه منتقدان جوان و نبوغ چشمگیر بخش هفته منتقدان کن ۲۰۰۹ شد. مراسم اهدای جوایز این بخش جمعه گذشته برگزار شد.

خبرگزاری فرانسه- «کوئنتین تارانتینو» با نمایش فیلم «لعنتی های بی آبرو»، در کن جنجال به پا کرد و واکنش مساعد تماشاگران و منتقدان را برانگیخت. داستان این فیلم در روزهای جنگ جهانی دوم اتفاق می افتد و «برادپیت»، ایفاگر نقش اصلی آن است. «لعنتی های بی آبرو» که صحنه های خشونت بار فراوانی دارد، مورد توجه رسانه های گروهی در کن قرار گرفت و از آن به عنوان اثری جذاب نام برده اند. «تارانتینو» در جلسه مطبوعاتی این فیلم گفت که برای فیلم سازان، در روی زمین هیچ جایی بهتر از کن وجود ندارد. وی از استقبال منتقدان اثرش ابراز خشنودی کرد.

مجله تایم «طعم گیلاس» را یکی از ۱۰فیلم تاریخ «کن» معرفی کرد

نگاهي به دلايل حضور كمرنگ سينماي ايران در عرصه اكران جهاني

سينماي ايران با توجه به موقعيت ممتاز و كسب رتبه هاي بالاي جهاني و اخذ جوايز درخشان و معتبر از جشنواره هاي بين المللي، به سبب توليد فيلم هاي مطرح، حضور در محافل سينمايي جهان و دريافت نشان هاي ويژه، داراي توانمندي هاي بسياري براي اكران فيلم هايش در ساير كشورهاست. اگر پيش از اين، بيشتر صاحب نظران نگران اين نكته بودند كه سينماي ايران، به سبب برخي كمبودها در حوزه «توليد فيلم» دچار افول خواهد شد، در سال هاي اخير با گذر از تنگناهاي مختلف اين واقعيت را به اثبات رساند كه: «سينما با وجود تمامي مشكلات هم چنان به حيات خود ادامه مي دهد.» هر چند ضعف ساختاري، نبود فيلم نامه هاي منسجم و متون كم نقص، كمبود سالن هاي نمايش، نبود سرمايه كافي در بخش خصوصي براي تهيه و توليد فيلم، وابستگي به كمك هاي دولتي و در نهايت كمبود تجهيزات فني و تكنيكي، از جمله مشكلاتي است كه شيريني توفيق در عرصه هاي جهاني را تا حدي تحت تاثير خود قرار داده است. اما به راستي چه دلايل و عواملي وجود دارد كه سينماي ايران تا به امروز، كمتر توانسته است پا را از موفقيت هاي جشنواره اي، فراتر گذارده و به اكران گسترده منطقه اي و بين المللي دست يابد. به سبب سياست گذاري هاي مقطعي از سوي مديران مختلف سينمايي، هنوز اقدام هماهنگ و مشخصي، براي كمك به اين هدف از سوي سازمان ها، ارگان ها و نهادهاي مرتبط با سينما صورت نگرفته است. چرايي اين مسئله از جمله موضوعاتي است كه در سال هاي اخير، همواره مورد توجه رسانه ها و دست اندركاران سينماي كشور قرار داشته است.

به عبارتي منتقدان، بازاريابان، پخش كنندگان، سينماگران و تهيه كنندگان مي كوشند تا سينماي ملي ايران را، از دايره بسته «اكران داخلي» خارج كرده و ارتباط با مخاطب انبوه آن سوي مرزها را هدف قرار دهند. موضوعي كه بارها از سوي كارگردانان، مسئولان و مديران دلسوز، مورد تاكيد فراوان قرار گرفته است. ولي با توجه به نبود سياست هاي مدون در اين زمينه، چنين به نظر مي رسد كه براي دستيابي به اين هدف، عزمي ملي لازم است. هدف بسيار مهم و موثري كه در كوتاه مدت، نتيجه نخواهد داد. بي ترديد بايد اذعان كرد كه امروزه لزوم برنامه ريزي براي دستيابي به اين هدف ارزشمند، از سوي تمامي نهادهاي مسئول، سياست گذاران سينمايي، تشكيلات صنفي، دولتي، خصوصي و هنرمندان بيش از پيش احساس مي شود. كسب جوايز مختلف از جشنواره هاي معتبر جهان، مويد اين حقيقت است كه سينماي ايران توانمندي و ظرفيت جذب مخاطبان منطقه اي و جهاني را دارد. اما متاسفانه تاكنون هيچ گونه برنامه ريزي سنجيده و كارشناسي شده، براي به حقيقت پيوستن اين «رويا» انجام نشده است. بي شك براي جذب مخاطب جهاني به سمت سينماي ايران و اكران گسترده آثار ايراني در كشورهاي مختلف، سرمايه گذاري و تخصيص اعتبار و بودجه كافي از سوي دولت، سازمان هاي دولتي، تهيه كنندگان و سينماگران شرط نخست و لازم است. در اين صورت مي توان با جرأت ادعا كرد فيلم هاي سينماي ايران با حفظ ارزش ها، اعتقادات و هويت ايراني و بومي، اين توانايي را دارند كه در چارچوب يك «محصول صنعتي» به جهان ارائه شده و بازدهي اقتصادي مناسبي هم داشته باشند. اگر ما هنوز نتوانسته ايم سينماي مان را به عنوان صنعتي سودآور، به مخاطبان جهاني معرفي و ارائه كنيم به اين سبب است كه به لحاظ سرمايه گذاري، فناوري و تجهيزات سينمايي مدرن، از برخي كشورهاي همسايه، اروپايي و آسياي شرقي بازمانده ايم. به همين سبب كسب جايزه هاي معتبر و جهاني را، مي توان مرهون انديشه، تفكر و نگاه انساني نهفته در آثار سينماي ايران دانست. امروزه در بيشتر كشورهاي صنعتي جهان كه «سينما» جداي از يك رسانه تاثيرگذار و سرگرمي ساز صنعتي سودآور به شمار مي آيد، مناسبات اقتصادي سينمايي مرتبط با سينما نيز نقش بسزايي در تبادل و تعامل فرهنگي دارد. به همين سبب بايد اذعان كرد «توليد آثار مشترك»، از شاخصه هاي پويايي اقتصاد سينما و رمز ورود به بازارهاي جهاني فيلم و اكران بين المللي است كه متاسفانه آن را گم كرده ايم. زيرا توليد آثار مشترك سينمايي، زمينه مناسبي، براي ارائه الگوهايي جديد در حوزه صنعتي شدن سينما و فيلم سازي مي باشد. چرا كه موجبات جذب سرمايه هاي خارجي و برون رفت سينماي ايران از مشكلات داخلي را فراهم مي آورد. بي ترديد سينما به عنوان نقطه اشتراك فرهنگي ايران با ساير كشورها، از توانمندي هاي فراواني براي سرمايه گذاري و گسترش توليدات، تثبيت اقتصاد صنعت فيلم سازي و حضور در بازارهاي جهاني فيلم برخوردار است. البته نبايد اين نكته را از نظر دور داشت كه براي اكران گسترده فيلم هاي ايراني در سطح منطقه اي و جهاني، آثار سينمايي بايد به گونه اي ساخته شوند كه با حفظ هويت و اصالت ايراني، بتوانند با مضاميني جهان شمول، پاسخگوي نياز فرهنگي با سليقه هاي مختلف باشند. بدين معنا كه فيلم سازان در ساخت آثارشان، بايد نكاتي خاص و پارامترهاي ويژه اي را مدنظر قرار دهند. در اين صورت مخاطباني كه به لحاظ فرهنگي چندان با ما همخواني ندارند، مي توانند با ادبياتي كه در فيلم هايمان مي گنجانيم، ارتباط برقرار نمايند.

از نكات مهم ديگر براي دستيابي به اكران منطقه اي و جهاني، رعايت استانداردهاي بين المللي در توليدات سينمايي و از آن مهم تر، آشنايي با قواعد پخش و توزيع گسترده جهاني است، تا بتوان از آن طريق به بازارهاي جهاني فيلم راه يافت. در حالي كه بسياري از تهيه كنندگان، سينماگران و مديران سينمايي قاعده اين بازي را بلد نيستند. سرمايه گذاري و حمايت نهادهاي دولتي و فرهنگي از بخش خصوصي، در جهت توليد آثار مشترك سينمايي، برنامه ريزي دقيق مديران و سياست گذاران، سرمايه گذاري مناسب، آشنايي تهيه كنندگان با نحوه پخش جهاني و ارتباط آنان با مراكز توزيع و پخش جهاني فيلم و... ازجمله اين راهكارها و به تحقق پيوستن اكران گسترده و جهاني آثار سينماي ايراني است.

ما در جشنواره هاي معتبر جهاني هم چون «ونيز» ايتاليا، «تورنتو» كانادا، «تورينو» ايتاليا، «برلين» آلمان، «كن» فرانسه، «مونترال» كانادا، «تريبيكا»ي آمريكا، «توكيو» ژاپن، «كارلو ويواري» چك، «لوكارنو» سوئيس و... دست كم در دهه اخير بارها و بارها پرچم سينماي ايران را برافراشته ايم. فيلم هايي چون «درخت گلابي» داريوش مهرجويي، «بانوي ارديبهشت» رخشان بني اعتماد، «آفسايد» جعفر پناهي، «زير نور ماه» سيدرضا ميركريمي، «هر شب تنهايي» رسول صدرعاملي، «ايستگاه متروك»، عليرضا رئيسيان، «طعم گيلاس» عباس كيارستمي، «عروس آتش» خسرو سينايي، «چهارشنبه سوري» اصغر فرهادي و... نيز با درخشش در اين جشنواره ها و كسب افتخارات فراوان، برگ هاي زريني را به كارنامه سينماي ايران افزوده اند. بي آن كه بخواهيم نفس سينماي جشنواره اي را زير سوال برده و درباره آن حكم بدهيم، نكته مهم اين است كه ما از سينماي جهان فقط «جايزه» گرفته و مي گيريم. فقط همين. اما اين كه چرا اين آثار هم چون فيلم هاي كره اي، ژاپني، چيني و برخي كشورهاي اروپايي، مجال اكران گسترده در سطح جهان را نمي يابند و فقط در چند سالن محدود كشورهاي مختلف، به روي پرده مي روند جاي بحث و بررسي دارد. بي ترديد سينماي ما و مسئولان و مديران آن، نبايد صرفا به كسب اين جوايز و افتخارات دلخوش داشته و هر سال به عنوان بيلان كاري، گزارشي از اين حضورهاي درخشان و جايزه هاي معتبر به نشريات و خبرگزاري ها ارائه دهند. در حالي كه توانمندي آثار ايراني در جذب مخاطب خارجي و تزريق سرمايه هاي خارجي به اقتصاد سينما ناديده پنداشته مي شود. حقيقتي كه امروزه در هياهوي جار و جنجال و حواشي سينماي داخلي، از آن غفلت شده است.