«رامبد جوان» متولد ۱۳۵۰ می باشد. وی با بازی در نقش کوتاهی، در مجموعه تلویزیونی پرمخاطب «همسران» شناخته شد. سپس با ایفای نقش در
سریال «خانه سبز»، به شهرت رسید. بازی در فیلم «مومیایی ۳» و مجموعه تلویزیونی «ولایت عشق»، چهره دیگری از وی را به نمایش گذاشت. رامبد جوان سال ۱۳۸۰ نخستین مجموعه تلویزیونی اش را، با نام «گمگشته» کارگردانی کرد که مورد توجه و استقبال فراوان قرار گرفت. او کارگردانی در سینما را، با ساخت فیلم «اسپاگتی در هشت دقیقه» تجربه کرد. از سال ۱۳۷۶ به حرفه بازیگری روی آورد و تاکنون در آثاری چون: «زن بدلی»، «سوغات فرنگ»، «اسپاگتی در هشت دقیقه»، «مکس»، «صورتی»، «سیندرلا»، «کمکم کن»، «مومیایی۳» و «پشت دیوار شب»، ایفای نقش داشته است. وی از سال ۱۳۷۳ در عرصه تلویزیون در مجموعه هایی چون: «نوروز ۷۴»، «صرفه جویی در آب»، «همسران»، «فروشگاه»، «نوعی دیگر»، «خانه سبز»، «هتل»، «کت جادویی»، «سرزمین سبز» و «ولایت عشق»، به ایفای نقش پرداخت. «رامبد جوان» از معدود هنرمندان کشور است که با بهره گیری از توانمندی های خویش، در عرصه کارگردانی و بازیگری سینما و تلویزیون، حضوری موفق و چشمگیر داشته است. وی که با فیلم سینمایی «پسر آدم دختر حوا» در مقام کارگردان ، میهمان جشنواره فجر امسال است، در این شب های سرد پاییزی، با مجموعه تلویزیونی طنز «مسافران» -به عنوان کارگردان و بازیگر- میهمان قاب شیشه ای است. در گفت وگویی که با وی داشتیم، در نهایت صمیمیت همراهی مان کرد و پاسخ گوی پرسش هایمان بود که جای تشکر فراوان دارد.
پس از ساخت دو فیلم سینمایی «اسپاگتی در هشت دقیقه» و «پسر آدم دختر حوا»، قصد ندارید سومین فیلم خود را کلید بزنید؟
فکر نمی کنم. درگیری ها و خستگی ناشی از آن، فرصت نمی دهد امسال پشت دوربین بروم. به احتمال بسیار، سال آینده فیلم جدیدم را جلوی دوربین خواهم برد. تصمیم دارم مجموعه ای از برنامه های پویانمایی درباره نیروی انتظامی را در قالب یک فیلم سینمایی و به صورت یک اثر موزیکال و کمدی، کارگردانی کنم. هم اکنون نیز سه فیلم نامه آماده ساخت دارم. در صورت فراهم شدن شرایط، یکی از آن ها را کارگردانی خواهم کرد. یکی از این فیلم نامه ها در گونه سینمای اجتماعی و به نوعی تلخ است. دیگری در ژانر کمدی است و سومین فیلم نامه هم، مضمونی پلیسی دارد.
گویا در سال های اخیر، فقط به فعالیت در عرصه طنز اکتفا نکرده اید.
بله. بیشتر دوست دارم در کنار حرفه بازیگری و کارگردانی سریال ها و فیلم های طنز، فعالیت های دیگری هم انجام دهم. به همین سبب برای نیروی انتظامی ۱۰ تیزر و برای ستاد مبارزه با موادمخدر، یک فیلم و ۱۵ قسمت سریال، به صورت اپیزودیک ساخته ام.
از آن جا که بیش تر درعرصه ساخت و بازی در آثار طنز فعالیت دارید، بی تردید می دانید که چگونه می توان با بهره گیری از مضامین و سوژه های طنز، تماشاگران و مخاطبان را با گونه درست و صحیح این مقوله آشنا کرد.
متاسفانه آثار طنز، به ویژه طنز تصویری، در سینما و تلویزیون ما جایگاه مناسب خود را نیافته است. به عبارت دیگر، مردم ماچندان ظرفیت شوخی ندارند. چون فرهنگ آن در جامعه ما، درست درک نشده است. ما از طریق رسانه های تصویری و مکتوب -تلویزیون، سینما و مطبوعات- می توانیم به این موضوع بپردازیم و مخاطبان را، با گونه های صحیح طنز آشنا کنیم. باید در زمینه آثار طنز، فرهنگ سازی کرد. قصد دارم برنامه ای با موضوع «خنده، خندیدن و خنداندن»، برای تلویزیون بسازم. یعنی این که: «چگونه بخندانیم یا چگونه بخندیم.» هدف من از تهیه این برنامه که داستانی اجتماعی دارد، فرهنگ سازی و نوع بیان و شوخی با تک تک افراد جامعه است. به گمان من، «شوخی» نشانه نبوغ و هوش شخصی است. باید این واقعیت را پذیرفت که بیشتر افراد بلد نیستند شوخی کنند. به همین سبب است که شمار طنزنویسان، بازیگران و کارگردانان آثار طنز، در کشور ما بسیار کم تر از دیگر گونه ها است. در بیشتر کشورها مردم و برنامه سازان تلویزیون و سینما، به خود اجازه می دهند تا به گونه ای سنجیده و هوشمند، با یکدیگر شوخی کنند. زیرا شاد بودن را حق خود می دانند. اما متاسفانه در سینما و تلویزیون ما آثار طنز خوش ساخت تماشاگرپسند و ارزشمند، کم تر ساخته می شود. چون فرهنگ درست شوخی کردن را، بلد نیستیم. به عبارتی برای شوخی هایمان هدف نداریم. یعنی اگر «رامبد جوان» می خواهد برنامه ای درباره خنده بسازد، باید هدفش فرهنگ سازی باشد. نه این که به هر بهانه ای فقط بخواهد به هر شکل ممکن، مردم را بخنداند. من در بیشتر کارهای تلویزیونی و سینمایی ام بلد نیستم الکی شوخی کنم. دوست دارم با شوخی های هدف دار و سنجیده، مخاطب را بخندانم.
در جایی خواندم که گفته بودید زیاد اهل سینما رفتن نیستید.
بله؛ همین طور است. به گمان من، سینما مکانی برای دیدن و لذت بردن است. سینما نه کتابخانه است و نه دانشکده. دوست ندارم فیلمی را، تنها برای آموختن و یادگیری تماشا کنم. سینما باید تجربه ای برایم فراهم کند که نتوانم آن را در جای دیگری کسب کنم. با توجه به شرایط و موقعیت نامناسب سالن های سینما، ترجیح می دهم در خانه فیلم ببینم. بخش عمده ای از سینماهای ما، سیستم صوتی، تصویری، سرمایشی، گرمایشی و امکانات رفاهی مناسبی ندارند. این شرایط نامناسب تماشاگران را، از نشستن در سالن های سینما گریزان می کند با توجه به این حقیقت تلخ باید برای تماشاگری که برای دیدن حتی بهترین فیلم ها، به سالن سینما می آید فرش قرمز پهن کرد. بی شک تماشای فیلم در سالن هایی با شرایط کنونی، تحمل، صبوری و شکیبایی زیادی می خواهد.
برخی ها بر این عقیده اند که «رامبد جوان» میان کارگردانی و بازیگری، بلاتکلیف مانده است.
خودم هم تا حدی این نظر را قبول دارم اما حسابی گیج شده ام. گاهی که خوب فکر می کنم، به این نتیجه می رسم که کارگردانی را بیشتر دوست دارم. البته از بازیگری هم نمی توانم چشم بپوشم. چون آن را هیچ گاه از سر تکلیف و باری به هر جهت انجام نداده ام. در دوران دانشگاه تئاتر بازی می کردم و تمام گونه های بازیگری را، تجربه کردم. اما بزرگ ترین اتفاق زندگی ام هنگام بازی در سریال «خانه سبز» رخ داد. هنگام همکاری با زنده یاد «مسعود رسام» و «بیژن بیرنگ»، متوجه شدم یک بازیگر برای تامین درآمد و هزینه های جنبی زندگی، باید در حرفه دیگری هم فعالیت کند. چون اگر چنین نباشد، مجبور است به تمام پیشنهادهای مختلف و ضعیف، پاسخ مثبت دهد. به همین سبب وارد کار تبلیغات شدم. البته اگر به پرونده کاری ام مروری بیندازید می بینید که پیشینه کارگردانی ام، بیشتر از بازیگری است. اما این هرگز به آن معنا نیست که بازیگری را دوست ندارم.
فضای ذهنی شما در مقایسه با دیگر کارگردانان سریال های طنز تلویزیون تا حد زیادی متفاوت به نظر می رسد.فضایی فانتزی- تخیلی که در سریال «مسافران» به شدت مشهود است. آیا این فضا برای رامبد جوان که هم می خواهد کارگردان باشد و هم بازیگر پذیرفتنی است؟
در این گونه موارد یعنی فضاهای فانتزی- تخیلی دست کارگردان بازتر است. در سریال «مسافران»، ترکیب گروه تا حد زیادی عجیب و پیچیده است. فیلم نامه نویسان «مسافران»، تخیلات ذهنی بالایی دارند و فضای فانتزی این سریال را به خوبی می شناسند. هم نمایش را می فهمند و هم به فلسفه و نگرش فانتزی آشنا هستند. تاکنون در تلویزیون کمدی فانتزی، از جنس «مسافران» نداشته ایم. هنوز بسیاری از مخاطبان به فضای این سریال عادت نکرده و با آن مأنوس نشده اند. چون کم تر این گونه فانتزی را دیده اند. زمان لازم است تا با آن همراه شوند و فضای آن را بپذیرند. من هم آدم عجولی نیستم. منتظر می مانم تا مخاطب با «مسافران» همراه شود. شاید «مسافران» مقدمه ای باشد برای آشنایی مخاطبان، با گونه هایی بهتر از این نوع کمدی فانتزی.
گویا بسیاری از بینندگان «مسافران»، این سریال را عجیب و غریب می دانند و با آن همذات پنداری ندارند.
بله، بسیاری دیگر از منتقدان مانند شما همین نظر را دارند. البته خودم نیز این موضوع را می پذیرم. چون به این نتیجه رسیده ام بینندگان سریال های شبانه و روتین، کمتر با این جنس از کمدی یا طنز مواجه بوده اند. اساس کار ما در «مسافران»، موضوع ها و سوژه های بامزه ای بود. همین نکته که یک عده از فضا می آیند، تا درباره زمین تحقیق کنند هم طنز دارد هم مفاهیم عمیق. اما بی شک پرداخت صحیح، سنجیده و کامل چنین سوژه ای هم به تحقیق نیاز دارد هم به زمان و هم به فیلم نامه ای منسجم. در «مسافران» باید برای هر یک از شخصیت ها، شناسنامه و پرونده ای جدا فراهم می کردیم. باید گروه جلوه های ویژه تصویری وجود داشت نه یک نفر با یک کامپیوتر. باید زمان تولید کافی و مناسب می داشتیم تا برای کار، به استودیوی ویژه ای میرفتیم. شاید باورتان نشود اما ما برای ساخت «مسافران»، یک سری ابزار و ادوات معمولی داریم که بسیاری از سریال های معمولی و روتین تلویزیون، با همین شرایط ساخته می شوند. در حالی که «مسافران» با توجه به «سوژه و فضا»، به امکانات بیشتری نیاز دارد.
نگران نبودید که «مسافران» هنگام پخش نتواند چندان مخاطب را با خود همراه کند؟
چرا، اتفاقا خیلی نگران بودم. مدام از خودم می پرسیدم آیا «مسافران» می تواند با وجود داستانی فانتزی و روایت نه چندان سرراست، مورد استقبال مخاطبان قرار گیرد. اما از آن جا که مطمئن بودم به تدریج مخاطب خود را می یابد، با بهره گیری از برخی عناصر و فاکتورهای آشنا، برای بیننده بیگانه زدایی کردم. اگرچه نتوانستم آن گونه که دلم می خواست، کارم را پیش ببرم. چون هم به لحاظ امکانات کمبود داشتیم و هم برای پرداخت بیشتر به جزئیات، زمان چندانی نداشتیم.
گویا کمبود و زمان مناسب، بیش از سایر عوامل، شما و گروه سازنده «مسافران» را محدود کرده است.
دقیقاهمین طور است. چون فرصت زیادی در اختیار نداشتیم، در بسیاری موارد امکان برنامه ریزی دقیق برایمان فراهم نبود. تلویزیون از من یک سریال پنجاه قسمتی می خواست. من در ساخت سریال «مسافران» ریسک بزرگی کردم. چون با وجود ضعف ها و کاستی های بسیاری که پیش رو داشتم، با امکانات اندک روی سوژه ای فانتزی- کمیک که نیاز به تجهیزات و امکانات فراوان و گسترده ای داشت تمرکز کردم. البته بسیاری از دوستان گروه هم مانند من مشکلاتی داشتند. اما به هر حال هر تجربه تازه، یک سری ضعف و کاستی هم دارد.
ولی من به عنوان کارگردان، دلم می خواست سریالی بسازم که همه آن را دوست داشته باشند. اگرچه برخی منتقدان در نوشته هایشان، با «مسافران» نامهربان برخورد کرده اند. اما برای من رضایت مخاطب بیش تر اهمیت دارد.
هیچ کس به اندازه کارگردان، ایرادهای کار خودش را نمی فهمد. من هم متوجه کاستی های کارم می شوم. همان طور که در بسیاری موارد، متوجه امتیازات و خوبی های کارم نیز هستم. اما تلاشم این است که از این تجربه ها، در کارهای آینده ام استفاده کنم و از آن ها بهره ببرم.
|
+| نوشته شده توسط
احمد صبریان در یکشنبه بیست و دوم آذر 1388
|
.jpg)
